Mijn vrouw kan soms zeer cryptisch zijn.
Na dertig jaar huwelijk heeft een mens niet veel meer nodig om elkaar te begrijpen –
toch blijft ze vaak een mysterie voor mij.
Toen ik vanochtend een brood ging kopen in de Kartuizersstraat passeer ik een jong koppeltje op de stoep. Het meisje omhelst haar vriendje als kwam hij net terug uit de Honderdjarige Oorlog. Het is amper 07u44.
Het meisje draagt haar schooltas op de rug, heeft dus haar handen vrij en maakt daar ongegeneerd gebruik van.
Vroeger toen we nog niet in de stad woonden kwamen we graag naar Brussel.
We liepen hand in hand over de Grote Markt en speelden dat we op reis waren.
Sinds we hier wonen doen we dat nog steeds maar komen vaak bekenden tegen waardoor we zelden alleen op café zitten.
Daarvoor moeten we nu echt op reis gaan.
Het exotische van de stad is gebleven maar ik kijk meewarig naar het jonge stel.
Zo wild gaan wij niet meer tekeer. We zijn natuurlijk geen zestien meer, ik zou nooit op die manier mijn vrouw begroeten maar toch blijft het jammer.
Mekaar echt kennen zou net de hartstocht moeten voeden, of toch niet ?
In de Zespenningenstraat sloft een demente man achter zijn vrouw. Ze zijn op weg naar de wasserette. Het kranige oudje gedoogt haar man en zorgt voor hem als was hij een groot kind. Dat is geen wilde hartstocht maar grote liefde.
Als ik ’s avonds thuiskom omhels ik mijn vrouw hartelijk. “Ik heb deze middag een mooi stukje over de liefde geschreven.” “Dat stukje zou ik wel eens willen lezen,” zegt ze verrassend. “Ik moet er wel nog aan werken”, antwoord ik.
“Liefde is nooit af,” zegt ze. We zullen het samen afwerken.
Zo’n mooi slot had ik nooit durven bedenken.
zaterdag 2 mei 2009
Vlooiemarkt
Niks zo gezellig als de Vlooiemarkt op zaterdagochtend. Niks hoeft, alles kan.
Ik weet dat de markt een beetje verneukt wordt tijdens het weekend maar zeker in de winter valt het dik mee.
Er zijn net genoeg toeristen om het vrolijk te houden maar ik zie nog altijd veel Brusselaars, rijk en arm – zoals die ook op andere plekken in Brussel geruisloos over mekaar glijden.
Veel cafés op de markt hebben een grote authenticiteit bewaard en hebben dezelfde mix van Marolliens en ééndagstoeristen uit de provincie, en ver daarbuiten.
Sommigen komen zich vergapen aan het klootjesvolk, gedreven door “Het Leven zoals het is..”, zoals ook de Fruitstreek in Limburg en de Scheldedorpen rond St-Amands een graantje meepikken van de toeristische series.
Je moet oppassen met dit soort reeksen, het wordt handig verknipt en gemonteerd, armoede wordt dan snel romantiek. Ik ken genoeg arme Brusselaars om te weten dat het echte leven nogal wat anders is dan “Het Leven zoals het is.”
Bij gebrek aan dierentuin is de vlooiemarkt en omgeving een leuke uitstap op zaterdagochtend. Ik kom er dan ook maar ik zie mezelf eerder als observator terwijl de anderen voyeurs zijn. Dat is een groot verschil.
Een jong Hollands koppel slaakt een kreet van verbazing bij een oude radio uit de jaren vijftig. Het zijn heerlijke toestellen die als je ze aanzet meteen de lichtjes ontsteken in alle Europese hoofdsteden. Pure magie. Dat is heel andere koek dan de dunne MP3-speeltjes.
De oude marktkramer heeft hun verbazing gemerkt en ruikt zijn prooi.
De Hollander vraagt de prijs in gebroken frans : dat maakt het nog gemakkelijker.
Hij begint aan 260 euro en ze zijn meteen akkoord.
Dat is zeer naïef op de Vlooiemarkt en bovendien zeer onhollands.
De marktkramer is ver boven de prijs gegaan maar is zwaar ontgoocheld : hier had hij veel meer geld kunnen uitslaan.
De Noorderburen zijn in de zak gezet maar denken de zaak van hun leven te hebben gedaan. Een wonderlijk tafereel.
Een paar kramen verder staat een dikke Marolienne met borsten tot haar navel, in een zomerkleed in hartje winter, blootsvoets op witte slippers.
Ze rommelt tussen de afgedragen rokken.
Een Duits koppel die zichzelf antiquaire en modekwaliteiten toedicht doet hetzelfde.
Voor de éne is het pittoresk, voor de andere bittere noodzaak.
Maar ze staan wel aan hetzelfde kraam.
Zolang dit kan blijft Brussel mij veel dierbaarder dan Parijs.
Ik weet dat de markt een beetje verneukt wordt tijdens het weekend maar zeker in de winter valt het dik mee.
Er zijn net genoeg toeristen om het vrolijk te houden maar ik zie nog altijd veel Brusselaars, rijk en arm – zoals die ook op andere plekken in Brussel geruisloos over mekaar glijden.
Veel cafés op de markt hebben een grote authenticiteit bewaard en hebben dezelfde mix van Marolliens en ééndagstoeristen uit de provincie, en ver daarbuiten.
Sommigen komen zich vergapen aan het klootjesvolk, gedreven door “Het Leven zoals het is..”, zoals ook de Fruitstreek in Limburg en de Scheldedorpen rond St-Amands een graantje meepikken van de toeristische series.
Je moet oppassen met dit soort reeksen, het wordt handig verknipt en gemonteerd, armoede wordt dan snel romantiek. Ik ken genoeg arme Brusselaars om te weten dat het echte leven nogal wat anders is dan “Het Leven zoals het is.”
Bij gebrek aan dierentuin is de vlooiemarkt en omgeving een leuke uitstap op zaterdagochtend. Ik kom er dan ook maar ik zie mezelf eerder als observator terwijl de anderen voyeurs zijn. Dat is een groot verschil.
Een jong Hollands koppel slaakt een kreet van verbazing bij een oude radio uit de jaren vijftig. Het zijn heerlijke toestellen die als je ze aanzet meteen de lichtjes ontsteken in alle Europese hoofdsteden. Pure magie. Dat is heel andere koek dan de dunne MP3-speeltjes.
De oude marktkramer heeft hun verbazing gemerkt en ruikt zijn prooi.
De Hollander vraagt de prijs in gebroken frans : dat maakt het nog gemakkelijker.
Hij begint aan 260 euro en ze zijn meteen akkoord.
Dat is zeer naïef op de Vlooiemarkt en bovendien zeer onhollands.
De marktkramer is ver boven de prijs gegaan maar is zwaar ontgoocheld : hier had hij veel meer geld kunnen uitslaan.
De Noorderburen zijn in de zak gezet maar denken de zaak van hun leven te hebben gedaan. Een wonderlijk tafereel.
Een paar kramen verder staat een dikke Marolienne met borsten tot haar navel, in een zomerkleed in hartje winter, blootsvoets op witte slippers.
Ze rommelt tussen de afgedragen rokken.
Een Duits koppel die zichzelf antiquaire en modekwaliteiten toedicht doet hetzelfde.
Voor de éne is het pittoresk, voor de andere bittere noodzaak.
Maar ze staan wel aan hetzelfde kraam.
Zolang dit kan blijft Brussel mij veel dierbaarder dan Parijs.
Blogumn
Op de dinsdagmarkt aan het Anneessensplein heeft de visverkoper een luidspreker geïnstalleerd. Je kan er naar de preek van de Imam luisteren. Althans, dat vermoed ik. Het is geen rapper en evenmin het verslag van de koers in de Arabische Emiraten – het is geheid de Imam die zijn boodschap via het kraam de wereld instuurt.
Het exotische van een vreemde taal is natuurlijk dat je er geen sodemieter van verstaat.
Hij kan evengoed de vis aanprijzen als oproepen tot de wereldwijde Jihad.
Het exotische van een vreemde taal is natuurlijk dat je er geen sodemieter van verstaat.
Hij kan evengoed de vis aanprijzen als oproepen tot de wereldwijde Jihad.
Sweet Sixteen
Een Belgolais meisje tegenover mij SMS’t onafgebroken. Ze is mijn reisgezel vanaf De Brouckère en ze is – zo zal blijken – nog lang niet thuis.
Aan Simonis treft ze een compagne.
“ca va ?” – “Fatigué,” antwoordt ze alleen maar.
Ik begrijp waarom. “Je vais chercher les petits.”
Ik schat ze zestien maar ze heeft de maturiteit van een volwassen madam.
Ze moet het kleine grut nog gaan ophalen want de moeder werkt in een poetsbedrijf.
De werkuren beginnen daar ’s ochtends om 7 uur en ’s avonds vanaf 16u.
Dat zijn de spitsuren in een kroostrijk gezin.
Dan is een dochter van 16 welgekomen. De moeder heeft weinig keuze : zij is de enige broodwinning in huis.
De vader is er ook nog, maar die heeft een broertje dood aan huishoudelijk werk en eigenlijk aan alle werk tout court.
Het meisje, nog maar net de poppen ontgroeid, moet nu met échte kinderen spelen en ervaart dit allerminst als een spel.
Broers en zusjes wegbrengen, snel naar haar eigen school, na 16u afhalen en beginnen aan de kook.
Dat is geen lachertje, koken en tegelijk een bende koters in bedwang houden.
Ze doet het inderdaad niet met de glimlach. Na de vaat nog wat gezeur tot ze eindelijk in bed liggen. Verhaaltjes vertellen is iets voor mensen met veel tijd :
in dat soort sprookjes gelooft ze allang niet meer.
Beneden ligt nog wat rommel in de woonkamer, dat moet ze opruimen, anders kan ze niet beginnen aan haar schoolwerk.
Koken, afwassen, eindeloos geduld met kinderen, schipperen met haar tijd. Ze heeft het op haar leeftijd allemaal al onder de knie.
Het is ondertussen al ruim 21u00, ze heeft welgeteld een halfuur, dan komt haar moeder afgemat van haar werk. Meestal ontstaat er dan een fikse ruzie met de afwezige vader die plots nadrukkelijk in beeld komt.
Discussie, meestal over geldzaken.
Het meisje kan zich dan amper concentreren. Haar slaapkamer deelt ze met haar zusjes, daar kan ze niet werken.
Haar tijd is heel afgemeten, ze moet strak timen : als 1 van de kinderen ziek is of geen zin om te gaan slapen kan ze het wel schudden.
Haar huistaak niet afgewerkt, slechte punten op school, misschien wel een strafstudie. Het gebeurt haar vaak.
De onverlaat die zo’n kind straft ontnam ik terstond zijn vaste benoeming.
Van mij krijgt ze onverwijld tien op tien.
De cirkel is rond. Het meisje kan de school niet afmaken en belandt in een klotejob. Ze vlucht in een huwelijk en wordt veel te snel en te vaak zwanger. Een klotejob : dat zijn onregelmatige uren. Vermits ze vroeg zwanger was heeft ze snel een puber : die zorgt dan thuis voor de kroost. Enzovoort.
Ik begrijp waarom ze onafgebroken SMS’t : vriendschap via het mobieltje.
“Fatigué,” zei ze daarstraks.
Ik zou eronder bezwijken.
Aan Simonis treft ze een compagne.
“ca va ?” – “Fatigué,” antwoordt ze alleen maar.
Ik begrijp waarom. “Je vais chercher les petits.”
Ik schat ze zestien maar ze heeft de maturiteit van een volwassen madam.
Ze moet het kleine grut nog gaan ophalen want de moeder werkt in een poetsbedrijf.
De werkuren beginnen daar ’s ochtends om 7 uur en ’s avonds vanaf 16u.
Dat zijn de spitsuren in een kroostrijk gezin.
Dan is een dochter van 16 welgekomen. De moeder heeft weinig keuze : zij is de enige broodwinning in huis.
De vader is er ook nog, maar die heeft een broertje dood aan huishoudelijk werk en eigenlijk aan alle werk tout court.
Het meisje, nog maar net de poppen ontgroeid, moet nu met échte kinderen spelen en ervaart dit allerminst als een spel.
Broers en zusjes wegbrengen, snel naar haar eigen school, na 16u afhalen en beginnen aan de kook.
Dat is geen lachertje, koken en tegelijk een bende koters in bedwang houden.
Ze doet het inderdaad niet met de glimlach. Na de vaat nog wat gezeur tot ze eindelijk in bed liggen. Verhaaltjes vertellen is iets voor mensen met veel tijd :
in dat soort sprookjes gelooft ze allang niet meer.
Beneden ligt nog wat rommel in de woonkamer, dat moet ze opruimen, anders kan ze niet beginnen aan haar schoolwerk.
Koken, afwassen, eindeloos geduld met kinderen, schipperen met haar tijd. Ze heeft het op haar leeftijd allemaal al onder de knie.
Het is ondertussen al ruim 21u00, ze heeft welgeteld een halfuur, dan komt haar moeder afgemat van haar werk. Meestal ontstaat er dan een fikse ruzie met de afwezige vader die plots nadrukkelijk in beeld komt.
Discussie, meestal over geldzaken.
Het meisje kan zich dan amper concentreren. Haar slaapkamer deelt ze met haar zusjes, daar kan ze niet werken.
Haar tijd is heel afgemeten, ze moet strak timen : als 1 van de kinderen ziek is of geen zin om te gaan slapen kan ze het wel schudden.
Haar huistaak niet afgewerkt, slechte punten op school, misschien wel een strafstudie. Het gebeurt haar vaak.
De onverlaat die zo’n kind straft ontnam ik terstond zijn vaste benoeming.
Van mij krijgt ze onverwijld tien op tien.
De cirkel is rond. Het meisje kan de school niet afmaken en belandt in een klotejob. Ze vlucht in een huwelijk en wordt veel te snel en te vaak zwanger. Een klotejob : dat zijn onregelmatige uren. Vermits ze vroeg zwanger was heeft ze snel een puber : die zorgt dan thuis voor de kroost. Enzovoort.
Ik begrijp waarom ze onafgebroken SMS’t : vriendschap via het mobieltje.
“Fatigué,” zei ze daarstraks.
Ik zou eronder bezwijken.
Abonneren op:
Posts
(
Atom
)

