Gespot

In de Jean Robiestraat in Sint-Gillis staat een ambulance met een droge hoest.
Hij kucht tweemaal kort na mekaar.
Ik heb het niet direct door.
Wat verder aan de Barrière staat zijn collega : die blaft kort terug.
Ik begrijp dat het Neen is.
Die van de J. Robie dringt nog even aan, de andere hoest driemaal kort na mekaar : dat is duidelijk.

De Barrière wil het accident aan de Naamse Poort klaren, die van de J. Robie moet naar de Place Albert en naar de gevangenis, dat is vlakbij - daarover moet hij niet discussiëren.
Daarop vertrekken beide met loeiende sirenes.

Kerstavond

“I can understand that you made a mistake at your place, if you are not familiar with the system.”
De vrouw dacht haar kinderen vanavond terug te zien, zij wachten op haar.

Die uitleg is een heel magere troost, waar ze verder niks mee koopt.
Daarop begint ze heel hard te snikken, met zware schokken.
Ik sta in het Zuidstation aan het Loket Internationale Verbindingen.
De dame naast mij kan de trein niet op - ze heeft de reservatie niet, of verkeerd geboekt.

Het hart van de beambte smelt als ze de vrouw ziet wenen, ze zijn ongeveer dezelfde leeftijd, vooraan in de dertig.
Daarop doet ze iets dat haar professionele plichten ver overschrijdt.
Ze neemt de voorarm van de vrouw : “Oh, I am so sorry, I’ll do everything I can to arrange something.”
De vrouw blijft snikken, haar kinderen zal ze vanavond niet meer zien.
Daar komt nog een forse hotelrekening bij en een troosteloze kerstavond in het Brusselse Zuidkwartier.

De beambte gaat meteen aan de slag, ze zoekt een andere route, via Parijs richting Madrid. Misschien via Rijsel.
De Spaanse vrouw kalmeert, het snikken wordt minder heftig, maar ze laat het toch niet helemaal achterwege.
Ze heeft vertrouwen in de vrouw achter de balie, maar het blijft angstig afwachten.

Zo duurt het nog een tijdje. Er is direct geen uitweg, daarop begint de vrouw weer luider te snikken.
De bediende blijft koortsachtig zoeken, misschien langs Bordeaux, de vrouw kalmeert weer.
Ook niet – het hevige snikken hervat meteen.
Nog eens kijken, via Parijs met overstap in de Gare du Nord.
Uiteindelijk heeft ze een uitweg gevonden, ze kan nog weg deze middag en zal vanavond, weliswaar laat, nog arriveren op haar bestemming.
De vrouw is helemaal stilgevallen, zij het niet abrupt, maar met korte alsmaar stillere tussenpozen, tot ze tenslotte helemaal uitdooft.
Beide lachen opgelucht.

Het verschil tussen zijn ogen sluiten of een tandje bijsteken.
Ze gaan alletwee gelukkig naar huis, maar de vrouw achter het loket nog het meest van al.
Ze ontvangt uitgeput maar stralend een nieuwe reiziger.
This must be Christmas.

Stadsbrieven

Beste Bruksel,

Vermits ik een ochtendmens ben - maar eigenlijk ook een Nachtraaf (wanneer slaap ik feitelijk ?), flaneer ik ook al eens in de vroege uren door uw straten.
Het overkomt mij dan altijd dat ik plotsklaps geweldige trek krijg in een dampende verse kop koffie.
Bijwijlen, alnaargelang de dag zich al of niet zwaar aandient, lust ik daar soms ook een scheutje citroenjenever of andere geestrijke drank bij.

Ik zal het maar rechtuit zeggen : het is droef gesteld met uw ochtendlijke cafés.
Het is zelfs zoeken met een vergrootglas in het centrum - alsof een ochtend op café geen heerlijk moment van verpozing kan zijn.
Achter een veilig raam, geamuseerd al die haastige en gejaagde passanten bekijken en weten dat jij, vlakbij, op twee passen van je bestemming zit.

De ochtendstond heeft goud... maar daarnaast is een sterke kop koffie evenmin te versmaden
in Le Coq, de Walvis, de Kafka, Les Brasseurs, de Laboureur of de Archipel : allemaal gesloten in de vroege ochtend.
Er is La Peniche op de Vismarkt, één van de weinige moedigen, maar daarbuiten ?

In vroegere tijden, zegmaar de prehistorie, toen Sint-Goriks nog een woestenij was, was er op de hoek van de Pletinckx- en Groot-Eilandstraat een café, gedreven door een oude kale Brusselaar.
Hij had onwaarschijnlijk quotes : volgens hem hadden de Belgen het vechten geleerd van de "vrumde" die toen (nog met mondjesmaat) aanspoelden in je binnenste.
Maar hij had één grote verdienste : al om vijf uur 's ochtends kon je daar een scherpe jenever nuttigen. Het was de tijd dat facteurs nog tijd hadden en mochten klappen met de buurtbewoners. Heel lang geleden.

Dat soort cafés, mijn beste Bruksel, bakens in de schemering van de ochtend, mis ik heel hard.
Maak er werk van.

Je,
Pacha Kroet.

Gespot

In Gallery La Vache op de Vlaamsesteenweg staat een kolossale Duitse Herder op wacht achter de piepkleine deur. Hij vult moeiteloos de ganse vitrine.
Ongetwijfeld een buitensporige kruising met een volbloed wolf.
Hij kijkt grimmig.

Even later passeert een Chihuahua, een Mexicaans dwerghondje. Free as a bird komt hij aangetrippeld. Dat ontstemt al enigzins de Duitser.
Het scharminkel bekijkt even het monster achter het glas.
Het hondje heeft kattekwaad in zijn lijf, dat zie je zo.
Hij heft zijn rechterpootje en plast tergend traag tegen de voordeur, ondertussen kijkt hij de andere kant op, de andere totaal negerend.
Een meesterlijke zet. De wolf gaat tekeer als schroeide de kogel het diepste van zijn ziel.
De ruiten trillen.

De Chihuahua bekijkt nog even de Duitse Herder en glimlacht, daarop vervolgt hij vrolijk zijn weg, hoofdje fier in de lucht. De grote hond achter het glas is totaal machteloos.
In andere omstandigheden was het mormel allang verorberd geweest, geen spaander was er van hem overgebleven.

Heerlijk tafereel - ik geniet dubbel want heb hetzelfde karakter : berekend kattekwaad.
Streken uithalen waar je intens van geniet, op voorhand wetende dat niemand je wat kan maken.

De eerste sneeuw

Hoe beleefde ik de eerste sneeuw in Brussel ?
Lees mijn bijdrage hierover op brusselblogt.be
http://www.brusselblogt.be/