Stadsbrieven

Beste Bruksel,

Er ligt een wiel in de Kogelstraat.
Het ligt er al dagen, op de stoep.
Zagevent, zegt ge waarschijnlijk, hebt ge geen andere plaat ?
Het gaat altijd over hetzelfde : overschotjes van de mensen, onverzorgde trottoirs, het vuil van de straat.

Toch blijf ik op dezelfde nagel kloppen.
Verleden week in Brugge geweest, de week ervoor in Wenen.
Nergens een wiel gezien.
Stel het u even voor : in de volle binnenstad, in het centrum van Wenen ligt een wiel.
En het blijft er liggen.
Ongetwijfeld is dit wereldnieuws, het eerste item op ORF.
Leidt zeker tot de val het kabinet, iets waarbij de regeringsdeelname van Haider in het niets verdwijnt.

Maar zie : in Brussel gebeurt er niets.
De autoband blijft gewoon liggen, nog geen gewone, neen een 4x4, waardoor hij de helft van het voetpad inneemt.
Vantijd zijn er wat bengels die er mee aan de haal gaan, het vooruit rollen zodat het verder komt te liggen, de overlast is wat verdeeld, dat wel.

Ik vraag u nogmaals de oefening te maken :
verplaats alle sluikstort van de Brusselse binnenstad en dump het in de binnenstad van pakweg Parijs, Wenen of Brugge. Stel het u even voor.
Waarom kan daar niet, wat hier wel kan ?

Ik vraag het mij af en wacht vol spanning op uw antwoord,

Je Pacha Kroet

PS. Waag het niet mij door te verwijzen naar het Gewest, want die sturen mij naar de gouverneur, daarna naar de negentien burgemeesters, vandaar de VGC, de Cocof en de Gemeenschappelijke. Misschien ook wel de Federale of de Vlaamse regering. Om uit te komen bij de Europese Commissie.
"Ge moet spitten waar ge staat," zegt het Westvlaamse spreekwoord.

Gespot

Op de hoek van de Bisschopsstraat en de Anspach regelen twee brusselse agenten het verkeer.
Ze doen dit met veel zwier en schwung, en het moet gezegd, de passage verloopt heel vlot.
Bij nader toezien volgen ze gewoon de verkeerslichten.
Als het groen is mogen de wagens doorrijden en zwaait de éne met zijn arm.
Als het rood is heft hij zijn arm : dan moeten ze stoppen.
Simpeler kan niet. Rood : arm omhoog, Groen is doorrijden : arm opzij.

Mag ik agentje meespelen ?
Dat ziet er een zeer plezant, risicoloos spelletje uit.

De Sneeuwbal

Sneeuw in de stad zorgt altijd voor surprises.
In 1511 was Brussel zelfs het toneel voor de zogenaamde sneeuwpoppen, zover zijn we nog lang niet.
Een schare Maroc-Bruxelloise kwajongens hebben in het midden van de Kogelstraat een sneeuwbal gelegd.
De witte gave bol ligt te stralen in de rue du Boulet. Zonde dat het gaat dooien, alhoewel dit ook weer de broosheid der seizoenen en bij verlenging van het bestaan accentueert.
Niets is voor de eeuwigheid en al zeker niet de sneeuw.
Even maar is het mooi en zo is het goed.
De witte bal in het fletse straatlicht heeft iets bovenaards. Het lijkt wel of het Opperwezen in hoogsteigen persoon dit heel bedachtzaam heeft neergelegd als een mysterieus gigantisch Ei, oorsprong van alle leven.

Het is evenzeer een eerbetoon aan de straat, deze dankt immers zijn naam aan de opslagplaats van kanonkogels die de Fransen hier begin 19de eeuw bewaarden.
De reuze sneeuwbal ligt wel in het midden van de baan en dus in de weg van de schaarse auto's die passeren.
Ik heb respect voor hun creatie, ik stop, rol het gevaarte even opzij en leg het nadien zorgvuldig terug op zijn plaats.

Dit is - wat heet, gezond kattekwaad.
Het is prettig gestoord, er wordt niets vernield, welintegendeel gecreërd, het is een beetje vervelend, maar men kan er mee glimlachen.
Bovendien lost het zichzelf op.

In dit soort kwajongensstreken zouden de jongelui van de buurt zich meer moeten bekwamen, het zou hun reputatie en het beeld van de wijk enorm opkrikken.
Misschien een ideetje voor de VGC ?
De Kattekwaadschool : Institut Quick&Flupke met Garderie jusqu'à minuit en uiteraard uitgebreid avondonderwijs.
Locatie is geen probleem, de vakken worden gewoon onderwezen op straat en kunnen in alle wijken meteen opstarten. Een vorm van alternatieve stadsontwikkeling.

Ik solliciteer bij deze meteen als docent én leerling.

Stadsbrieven

Beste Bruksel,

Ik beken. Je avoue.
Ik heb het ook al gedaan, maar het was maar één keer, ik was echt gehaast, het water stond aan mijn lippen, de deurwaarder aan de voordeur.
Maar : het is geen excuus.

In sommige wijken is het een echte plaag geworden.
Pakje sigaretten ? Krant kopen ? Vlug wat condooms voor een snelle wip ?
Een goeie maat allang niet meer gezien ?
Alle remmen dicht, motor laten draaien en dubbel parkeren.

Het duurt maar even, denkt u - dat zou best kunnen, maar het is een virus.
In de Sint-Jooststraat, in Vorst aan de rue des Glands of op de Bondgenotenlaan, in de Dansaert : het is een systeem geworden.
De gevolgen kan u raden : files, getoeter en gefoeter - dat alles omdat de automobilist denkt dat hij alleen bestaat. Het kan allemaal en u laat maar betijen.

Erger nog : uw gerechtsdienaren maken zelf gretig gebruik van deze dwaling.
Niet om boeven te strikken of Al Qaida te verschalken, neen : gewoon om twee boterkoeken te kopen. Het gebeurt.
Als we zelfs niet meer kunnen rekenen op de bewakers van de Openbare Orde zijn we helemaal geflikt.

Je,
Pacha Kroet.

Gespot

Ochtend op dag Eén van het nieuwe jaar.
Voor mijn deur kuist de straatveger de stoep.
Hij groet niemand want niemand groet hem.
Hij veegt de dode duif opzij die net 2010 niet haalde, een verdwaalde muis, een blikje Cara, een plastic zakje van Delhaize, de stront van de hond van een onbeschoft baasje.
Dag in, dag uit gaan ze de straat op, binden de strijd aan met onze vuiligheid.
Iedereen vindt hun werk vanzelfsprekend, iedereen zou het onbetamelijk vinden moesten ze er niet zijn.
Ook voor deze man is het nieuwjaar, maar hij houdt de straat schoon.
Ook dat vindt iedereen vanzelfsprekend. Ik niet.
Chapeau Balayeur - et un grand Merci.

Avond op dag Eén van het nieuwe jaar.
Een jonge Maroc-Bruxellois heeft een lichte botsing gemaakt maar is daar danig door overstuur geraakt.
De jonge agent omhelst de jongen.
Ik zet mijn autoradio loeihard : "A ringe, a ringe, don't cry my baby."
Zij wuiven even.

Brussel, nieuwjaar 2010. Het wordt een goed jaar.