Beste Bruksel,
U moet dringend wat doen aan uw hoogteverschillen.
Versta mij goed : blijf er alstublieft af, begin er weer niet aan te prutsen.
Ga het niet nivelleren of afvlakken : het is één van uw ontwapenende charmes en levert bijwijlen prachtige skylines op.
Afblijven dus, maar het tegelijkertijd makkelijker maken voor de oudere en zwakke weggebruikers.
Er loopt nog altijd éen te grote breuklijn tussen hoog- en laagstad, o.a. door het grote niveauverschil.
Daar moet wat op te vinden zijn.
Ik geef één voorbeeld : van de HallePoort naar de Place Albert in Sint-Gillis.
Een heel mooi, afwisselend traject via de Waterloose, Barrière en Alsembergsesteenweg : vooral in het naar beneden gaan.
Maar vanuit de Hallepoort tot Albert ben je bekaf en duurt het oneindig lang - je ziet er tegenop en blijft dan maar beneden terwijl er onderweg en boven heel boeiende dingen te beleven zijn.
Jawel, er is een bus, maar die passeert onregelmatig, zit stampensvol en heeft teveel onnodige haltes.
Voorzie daarom een kleurrijk mini-treintje die alleen en uitsluitend deze lijn bedient : om het halfuur bijvoorbeeld - lijkt mij redelijk en heel goed haalbaar.
Het verschaft weerom werk aan de vele werkzoekenden, het is een geste naar uw oudere bewoners, brengt leven in de brouwerij en ambiance in de keet.
Bij goed weer zijn de wagonnetjes uiteraard wijdopen, voorzien van wapperende vlaggetjes.
Vantijd worden er straatzangers aan boord gehesen om onderweg de boel op te fleuren.
Voor de rest kan er eindeloos worden gewuifd en uitgebreid naar de vitrines gekeken, want het Barrièretreintje gaat natuurlijk traag naar boven en beneden.
Er zijn maar vier stopplaatsen, Hallepoort, Parvis, Barrière en Place Albert (waar men overigens vlakbij het park is). Alle dagen vakantie in Sint-Gillis !
Dit is maar één voorbeeld maar men moet ergens beginnen.
Ook de Botanique, Kunstberg, Leuvensesteenweg e.v.a. kunnen worden ontgonnen.
De commercanten gaan zeker één en ander willen sponseren.
Ik wil mij niet moeien, maar denk er gewoon eens over na.
Je,
Pacha Kroet.
zaterdag 15 mei 2010
vrijdag 14 mei 2010
Dichter Bij Brussel
Avond in Le Louvre
Parvis Sint-Gillis
de grijze cafébaas
haalt garçons vanachter
het Ijzeren Gordijn
met afvallige planten
en teneergedrukte asbakken
de namiddagmannen
zijn er ook
vanavond
en morgenvroeg
GSM loeien
luid
en altijd en toujours
is er Contact
Terrasstoelen wachten
gelaten
er gaat veel tijd verloren
in mei
als het regent
Parvis Sint-Gillis
de grijze cafébaas
haalt garçons vanachter
het Ijzeren Gordijn
met afvallige planten
en teneergedrukte asbakken
de namiddagmannen
zijn er ook
vanavond
en morgenvroeg
GSM loeien
luid
en altijd en toujours
is er Contact
Terrasstoelen wachten
gelaten
er gaat veel tijd verloren
in mei
als het regent
donderdag 13 mei 2010
Gespot
Ochtend aan de Beurs.
Ik zie ze al van ver arriveren, hij loopt met O-benen, zij heeft lange zwarte vlechten met fel gekleurde lintjes.
Soms, vandaag niet, draagt ze een pluimpje in haar brede haarband.
Hij heeft een hoed van ginderachter en draagt een mobieltje (of is het een revolver) in een zwarte holster aan zijn heup.
De cowboy en de squaw - vantijd zie ik ze passeren, zij draagt geen mocassins, het is er net niet over.
Hij werkt gewoon het blokje om in de ZwarteLieveVrouw, immer met een draagbare PC.
Een cowboy met een laptop in de hand en een squaw onder de arm : het kan allemaal op een regenachtige woensdagochtend voor de trappen van de Beurs.
Ik zie ze al van ver arriveren, hij loopt met O-benen, zij heeft lange zwarte vlechten met fel gekleurde lintjes.
Soms, vandaag niet, draagt ze een pluimpje in haar brede haarband.
Hij heeft een hoed van ginderachter en draagt een mobieltje (of is het een revolver) in een zwarte holster aan zijn heup.
De cowboy en de squaw - vantijd zie ik ze passeren, zij draagt geen mocassins, het is er net niet over.
Hij werkt gewoon het blokje om in de ZwarteLieveVrouw, immer met een draagbare PC.
Een cowboy met een laptop in de hand en een squaw onder de arm : het kan allemaal op een regenachtige woensdagochtend voor de trappen van de Beurs.
dinsdag 11 mei 2010
Het Uur van de Prutser
Chinezen spelen basket op de Arduinkaai. Ze krijsen onverstaanbare klanken waaruit ik niet kan opmaken of ze mekaar verscheuren of gewoon de bal opvragen.
Ze doen het niet slecht maar ik zou ze nooit in de loopgraven zetten met dit spel, het mitraillettevuur van de ping pong blijft hun core-business.
Aan de overkant speelt een groepje Kongolezen. Waarom spelen ze niet tegen elkaar ?
Ik dacht dat Kongolezen en Chinezen goed matchten dezer dagen ?
Een jongetje van hooguit tien vraagt mij een zakdoek. Er zijn zaken die ik nooit uitleen, een zakdoek is er daar één van. "Tu habites loin d'ici ?" vraag ik maar - "J'habite en France." Tja, dan is een zakdoek ver weg.
Zijn zusje vraagt mij waarom ik hem geen zakdoek geef terwijl ik er wel één heb. Een helderziend meisje, maar ik volhard.
Ze lopen nog een poosje achter mij en vragen welke cheques ik bij mij heb, het zijn de tickets voor de voorstelling. "C'est pas une cheque," - de Fransen lachen omdat ik une cheque zeg.
Daarop gooien ze met stenen naar mij.
Een hoertje naast de schouwburg loopt ook een tijdje met me mee, ze vraagt geen zakdoek maar gooit wel met steentjes. "ça-va ?" vraagt ze. Wellicht is ze bezorgd.
In het theater geeft Wim Helsen een verpletterend optreden, I like this man.
Toch is het schouwspel in de zaal minstens even boeiend. Op de derde rij zit een kale man, hij slaagt er in gedurende de ganse avond niet één keer te lachen. De twee meisjes in de rij daarvoor hebben er ook weinig aan.
Het zwartharige meisje kijkt voortdurend naar haar vriendin met een hoogstverbaasde blik : waarover gaat dit in godsnaam ? Met dit soort vragen beland je bij Helsen onvermijdelijk op een dood spoor.
Ook de man naast mij verveelt zich, hij lacht, maar meer uit gène - om niet op te vallen.
Ik voel dat het fragment over gehandicapten hem zwaar stoort.
De rest van de zaal amuseert zich blijkbaar kostelijk, al kan ik dat uiteraard niet hard maken vermits ik op de vierde rij zit. Hij haalt éne Vincent en éne Steven uit de zaal. Vincent blijft cool, die zou ooit nog wel eens het voorprogramma kunnen halen.
Het einde is magistraal, althans voor mij : zijn we niet allemaal prutsers ?
Het is een slot in drie delen, de ganse zaal heeft dit beet, behalve het zwartharige meisje die zich weer afvraagt waarom iedereen blijft zitten, en Helsen het podium verlaat en dan weer betreedt ?
Ze wil al meteen opstappen : een totale afgang.
Haar vriendin wijst haar beschaamd terecht.
Daarop blijft ze zitten, ook lang nadat het applaus is uitgedoofd en alleman opstaat, zij wil geen tweede keer tenondergaan.
Buiten is het hoertje verdwenen, maar er staan vier nieuwe meisjes die aan de straat werden teruggegeven.
Niemand vraagt : "ça-va ?" - Het is telaat om nog aan te dringen, ze moeten zichzelf maar aanbieden,
allemaal prutsers, denken ze.
De Intifada is terug naar La France, maar de Chinezen zijn nog altijd aan het basketten, ze hebben het ganse optreden volgemaakt en alles gemist van wat er in de schouwburg is gebeurd.
De Kongolezen zijn allang verdwenen.
De Chinezen zien er moe uit want ze hebben kleine oogjes, bij Aziaten weet je het evenwel nooit zeker.
Een zwarte kat tussen twee wagens doet heel agressief, een jongen in witte T-shirt speelt heel alleen voetbal in het donker plantsoen, hij schopt veel te hard tegen de bal en moet hem dan heel ver gaan halen. Een jongen die hem had kunnen opvangen kijkt er alleen naar als een zeldzaam object dat voorlangs gaat.
De lucht is donkerblauw, dat is heel ongewoon om halfelf 's avonds.
Terwijl ik omhoog kijk struikel ik over de slecht verlichte bank.
Dit is het uur van de prutser maar ik weet dat ik niet alleen ben.
Ze doen het niet slecht maar ik zou ze nooit in de loopgraven zetten met dit spel, het mitraillettevuur van de ping pong blijft hun core-business.
Aan de overkant speelt een groepje Kongolezen. Waarom spelen ze niet tegen elkaar ?
Ik dacht dat Kongolezen en Chinezen goed matchten dezer dagen ?
Een jongetje van hooguit tien vraagt mij een zakdoek. Er zijn zaken die ik nooit uitleen, een zakdoek is er daar één van. "Tu habites loin d'ici ?" vraag ik maar - "J'habite en France." Tja, dan is een zakdoek ver weg.
Zijn zusje vraagt mij waarom ik hem geen zakdoek geef terwijl ik er wel één heb. Een helderziend meisje, maar ik volhard.
Ze lopen nog een poosje achter mij en vragen welke cheques ik bij mij heb, het zijn de tickets voor de voorstelling. "C'est pas une cheque," - de Fransen lachen omdat ik une cheque zeg.
Daarop gooien ze met stenen naar mij.
Een hoertje naast de schouwburg loopt ook een tijdje met me mee, ze vraagt geen zakdoek maar gooit wel met steentjes. "ça-va ?" vraagt ze. Wellicht is ze bezorgd.
In het theater geeft Wim Helsen een verpletterend optreden, I like this man.
Toch is het schouwspel in de zaal minstens even boeiend. Op de derde rij zit een kale man, hij slaagt er in gedurende de ganse avond niet één keer te lachen. De twee meisjes in de rij daarvoor hebben er ook weinig aan.
Het zwartharige meisje kijkt voortdurend naar haar vriendin met een hoogstverbaasde blik : waarover gaat dit in godsnaam ? Met dit soort vragen beland je bij Helsen onvermijdelijk op een dood spoor.
Ook de man naast mij verveelt zich, hij lacht, maar meer uit gène - om niet op te vallen.
Ik voel dat het fragment over gehandicapten hem zwaar stoort.
De rest van de zaal amuseert zich blijkbaar kostelijk, al kan ik dat uiteraard niet hard maken vermits ik op de vierde rij zit. Hij haalt éne Vincent en éne Steven uit de zaal. Vincent blijft cool, die zou ooit nog wel eens het voorprogramma kunnen halen.
Het einde is magistraal, althans voor mij : zijn we niet allemaal prutsers ?
Het is een slot in drie delen, de ganse zaal heeft dit beet, behalve het zwartharige meisje die zich weer afvraagt waarom iedereen blijft zitten, en Helsen het podium verlaat en dan weer betreedt ?
Ze wil al meteen opstappen : een totale afgang.
Haar vriendin wijst haar beschaamd terecht.
Daarop blijft ze zitten, ook lang nadat het applaus is uitgedoofd en alleman opstaat, zij wil geen tweede keer tenondergaan.
Buiten is het hoertje verdwenen, maar er staan vier nieuwe meisjes die aan de straat werden teruggegeven.
Niemand vraagt : "ça-va ?" - Het is telaat om nog aan te dringen, ze moeten zichzelf maar aanbieden,
allemaal prutsers, denken ze.
De Intifada is terug naar La France, maar de Chinezen zijn nog altijd aan het basketten, ze hebben het ganse optreden volgemaakt en alles gemist van wat er in de schouwburg is gebeurd.
De Kongolezen zijn allang verdwenen.
De Chinezen zien er moe uit want ze hebben kleine oogjes, bij Aziaten weet je het evenwel nooit zeker.
Een zwarte kat tussen twee wagens doet heel agressief, een jongen in witte T-shirt speelt heel alleen voetbal in het donker plantsoen, hij schopt veel te hard tegen de bal en moet hem dan heel ver gaan halen. Een jongen die hem had kunnen opvangen kijkt er alleen naar als een zeldzaam object dat voorlangs gaat.
De lucht is donkerblauw, dat is heel ongewoon om halfelf 's avonds.
Terwijl ik omhoog kijk struikel ik over de slecht verlichte bank.
Dit is het uur van de prutser maar ik weet dat ik niet alleen ben.
zondag 9 mei 2010
Stadsbrief
Beste Bruksel,
'De Horta Gallery blijft leeg", kopte Brussel Deze Week, verleden week.
Ik weet niet wie er zich in uw stad bezighoudt met de kleinhandel en de organisatie van de commerciële activiteiten, maar het trekt dus op geen kleurpotloden. Moeten heel onverstandige of wereldvreemde mensen zijn. Het stond natuurlijk in de sterren geschreven dat de Horta-galerij in geen jaren volk zou trekken.
Het volstaat om een kwartiertje op die plek stil te staan bij de ochtendpiek en 's avonds bij de uittocht, om één en ander te constateren.
Er passeren daar inderdaad tienduizenden mensen, waarvan je allicht zou denken, een aantal van hen moet toch ooit eens zin hebben in een koffie of zich gerieven van nieuwe schoenen.
Neen mijnheer, die mensen scheuren aan een duizelingwekkende snelheid door de hall, onderweg naar hun kantoor : time is money.
's Avonds kunnen ze niet snel genoeg die vermadelijde stad verlaten, het komt in de verste verte niet in hen op even een oponthoud in te lassen of te slenteren door de winkels als ze al hun stal opsnuiven.
Een station is per definitie een passage, een doorgang, een loopkoers van en naar.
Aangekomen in het station zelve, dat is andere koek, ben je wat te vroeg of telaat, neem je daar nog wel een snelle hap of koffie, of op vrijdagavond een pint - maar op twee passen van het perron welteverstaan, nooit onderweg naar.
Het volstond om die oefening te maken : een simpele leek ziet dat.
Overigens, elders in uw stad is het niet beter. Al gezien hoe de oude Muntgalerij leegloopt ten voordele van de nieuwe onder het casino ? Wat voor zin heeft het een nieuwe galerij te creëeren naast een oude, die goed draaide, om die vervolgens de nek om te draaien ?
En er komt nog meer : wellicht een nieuw shoppingcenter op de Heizelvlakte, tenzij men in de rand er ook eentje voorziet, maar toch maar doen : meer is beter nietwaar.
Misschien veronderstelt men dat de onzichtbare hand van de vrije mark orde brengt in de wildgroei.
Niet dus.
Ik heb overigens een suggestie voor de Hortagalerij.
Maak daar gewoon een Clocharderie van : een winterhotel voor de talrijke daklozen die tijdens dat seizoen het hele Noordstation inpalmen. Voorzie wat propere toiletten en goed afwasbare matrassen en laat alles onderhouden door de talrijke werklozen uit uw stad. Alleman content.
U genegen,
Pacha Kroet.
'De Horta Gallery blijft leeg", kopte Brussel Deze Week, verleden week.
Ik weet niet wie er zich in uw stad bezighoudt met de kleinhandel en de organisatie van de commerciële activiteiten, maar het trekt dus op geen kleurpotloden. Moeten heel onverstandige of wereldvreemde mensen zijn. Het stond natuurlijk in de sterren geschreven dat de Horta-galerij in geen jaren volk zou trekken.
Het volstaat om een kwartiertje op die plek stil te staan bij de ochtendpiek en 's avonds bij de uittocht, om één en ander te constateren.
Er passeren daar inderdaad tienduizenden mensen, waarvan je allicht zou denken, een aantal van hen moet toch ooit eens zin hebben in een koffie of zich gerieven van nieuwe schoenen.
Neen mijnheer, die mensen scheuren aan een duizelingwekkende snelheid door de hall, onderweg naar hun kantoor : time is money.
's Avonds kunnen ze niet snel genoeg die vermadelijde stad verlaten, het komt in de verste verte niet in hen op even een oponthoud in te lassen of te slenteren door de winkels als ze al hun stal opsnuiven.
Een station is per definitie een passage, een doorgang, een loopkoers van en naar.
Aangekomen in het station zelve, dat is andere koek, ben je wat te vroeg of telaat, neem je daar nog wel een snelle hap of koffie, of op vrijdagavond een pint - maar op twee passen van het perron welteverstaan, nooit onderweg naar.
Het volstond om die oefening te maken : een simpele leek ziet dat.
Overigens, elders in uw stad is het niet beter. Al gezien hoe de oude Muntgalerij leegloopt ten voordele van de nieuwe onder het casino ? Wat voor zin heeft het een nieuwe galerij te creëeren naast een oude, die goed draaide, om die vervolgens de nek om te draaien ?
En er komt nog meer : wellicht een nieuw shoppingcenter op de Heizelvlakte, tenzij men in de rand er ook eentje voorziet, maar toch maar doen : meer is beter nietwaar.
Misschien veronderstelt men dat de onzichtbare hand van de vrije mark orde brengt in de wildgroei.
Niet dus.
Ik heb overigens een suggestie voor de Hortagalerij.
Maak daar gewoon een Clocharderie van : een winterhotel voor de talrijke daklozen die tijdens dat seizoen het hele Noordstation inpalmen. Voorzie wat propere toiletten en goed afwasbare matrassen en laat alles onderhouden door de talrijke werklozen uit uw stad. Alleman content.
U genegen,
Pacha Kroet.
vrijdag 7 mei 2010
Abonneren op:
Posts
(
Atom
)
