Nieuwe begrippen ter verrijking van de brusselse taal
De compasseduud : euthanasie
een smostach : onzorgvuldige eter, waarbij één en ander blijft plakken aan de snor.
Zie ook :_______________________________
Ne castroet: Kasseistraat die helemaal wordt opgebroken en geasfalteerd.Een aanslag op de eigenheid en mannelijkheid van de straat. Het is niet langer een straat met ballen maar een gladde karakterloze baan.
Ne Malapiet: Man die sukkelt met chronische blaasontsteking. e Crabuulleke : weerbarstige krab, die zich moeilijk prijsgeeft in de Rugbyman op de Vismarkt.
Ne Caracolleur : iemand die blijft plakken aan een caracollenkraam of bij de Noordzee op St-Kathelijne.
E Blaftuurke : verkoopster in de Inno met hele lange valse wimpers -Caraoke : clochard zwaar aan de drank die veel lawijt verkoopt onder invloed van zijn Cara-pilsjes - Billentoeker : bx laptop - Blasfonneur : militante vrijzinnige - Surplaske : bx slow - Deux Yeuxken : zwaar gesluierde moslima - Trottoirdoemper : roker op straat - Piszinneke : bx pissijn - Bagabelleke : bx sms-ke - Greun Boerken : bioboer - Saloefrêtter : vegetariër - Ne Wijfelaar : een travestiet - Ne Klapspirateur : deur-aan-deur stofzuigerverkoper.
maandag 9 augustus 2010
zondag 8 augustus 2010
Klasseteleinsplein
Een oud-collega die in de betere wijken woont (tussen de vijvers en Ter Kameren) maakt mij er attent op dat ik niet in het centrum van de stad woon.
Het centrum voor hen is iets helemaal anders.
Als mensen uit haar buurt naar 'de stad' komen dan bedoelen zij de Place Stephanie, de Avenue Toison d'Or, hooguit de Sablon. Rond de Naamse Poort zijn de voorname winkels en galerijen, de klasse-restaurants, de wandelboulevards en, toegegeven, cinema's met goede smaak.
Hun park is Ter Kameren, joggen doen ze rond de vijvers, ze frequenteren de Belga.
Ik kom daar ook graag, het Flagey en de vijvers vind ik op alle momenten van de dag een opwindende plek.
Alsook het Brugmannplein en de piazza waar ik vanochtend mijn koffie nuttig : het onvolprezen Kasteleinsplein.
Oh, ik kan begrijpen dat mensen die deze plek aandoen in een wijde boog rondom Brouckère en Nieuwstraat gaan. Hier is het verschil - dat er altijd is geweest in deze stad - tussen hoog- en laagstad schroeiend.
Alles glanst hier, de stoepen zijn kraaknet, de mannen fris geschoren en gekamd, de kledij onberispelijk, de bruinlederen portemonnees goedgevuld.
Elegant volk, blitse zonnebrillen, oldtimer sportwagens, men leest Le Monde en The New York Times, 's ochtends al een dikke Havanna in de bek.
Het hippe volk is proper nonchalant, met berekende scheurtjes in hun jeans.
Opvallend, en dat zal de komende jaren veel franstaligen zuur opbreken, zijn de talrijke affiches en annonces in ééntalig Engels.
Op het Kasteleinsplein is er een restaurant : 'Vivement demain !', onzin : vivement aujourd'hui !
De therapeute energeticien heet Coyote en ze heeft een thérapie unique en Belgique.
Oppassen met uniek, dat staat niet altijd garant voor qualité.
Ook een hond met slechts 1 achterpoot die pist tegen een telefoonpaal is uniek.
Coyote doet aan Massotherapie : à gérer de manière autonome vos stress.
Het kost wel 75 euro voor een sessie.
Daaronder : 'd'autres services possible', zonder verdere uitleg.
Coyotes zijn, zeker als ze gestresseerd zijn, niet ongevaarlijk.
In de Physical Golden Club, waar ik het lidgeld niet durf te vragen, blijf je in conditie en bij de Coiffeur Artisanal ben je als man al bediend voor 35 euro, dat is een koopje in deze buurt.
Hij is al twee weken in verlof maar zijn vitrine ruikt ongemeen lekker.
Ik raak overigens bedwelmd door de zoete parfums van de gebronsde heren op het terras.
Helemaal iets anders dan de lijfgeuren van de drie Poolse schrijnwerkers in de boetiek en rénovation, de zwarte poetsman in The Red Monkey en de Marokkaanse kuisvrouw in het Italiaanse restaurant.
Het centrum voor hen is iets helemaal anders.
Als mensen uit haar buurt naar 'de stad' komen dan bedoelen zij de Place Stephanie, de Avenue Toison d'Or, hooguit de Sablon. Rond de Naamse Poort zijn de voorname winkels en galerijen, de klasse-restaurants, de wandelboulevards en, toegegeven, cinema's met goede smaak.
Hun park is Ter Kameren, joggen doen ze rond de vijvers, ze frequenteren de Belga.
Ik kom daar ook graag, het Flagey en de vijvers vind ik op alle momenten van de dag een opwindende plek.
Alsook het Brugmannplein en de piazza waar ik vanochtend mijn koffie nuttig : het onvolprezen Kasteleinsplein.
Oh, ik kan begrijpen dat mensen die deze plek aandoen in een wijde boog rondom Brouckère en Nieuwstraat gaan. Hier is het verschil - dat er altijd is geweest in deze stad - tussen hoog- en laagstad schroeiend.
Alles glanst hier, de stoepen zijn kraaknet, de mannen fris geschoren en gekamd, de kledij onberispelijk, de bruinlederen portemonnees goedgevuld.
Elegant volk, blitse zonnebrillen, oldtimer sportwagens, men leest Le Monde en The New York Times, 's ochtends al een dikke Havanna in de bek.
Het hippe volk is proper nonchalant, met berekende scheurtjes in hun jeans.
Opvallend, en dat zal de komende jaren veel franstaligen zuur opbreken, zijn de talrijke affiches en annonces in ééntalig Engels.
Op het Kasteleinsplein is er een restaurant : 'Vivement demain !', onzin : vivement aujourd'hui !
De therapeute energeticien heet Coyote en ze heeft een thérapie unique en Belgique.
Oppassen met uniek, dat staat niet altijd garant voor qualité.
Ook een hond met slechts 1 achterpoot die pist tegen een telefoonpaal is uniek.
Coyote doet aan Massotherapie : à gérer de manière autonome vos stress.
Het kost wel 75 euro voor een sessie.
Daaronder : 'd'autres services possible', zonder verdere uitleg.
Coyotes zijn, zeker als ze gestresseerd zijn, niet ongevaarlijk.
In de Physical Golden Club, waar ik het lidgeld niet durf te vragen, blijf je in conditie en bij de Coiffeur Artisanal ben je als man al bediend voor 35 euro, dat is een koopje in deze buurt.
Hij is al twee weken in verlof maar zijn vitrine ruikt ongemeen lekker.
Ik raak overigens bedwelmd door de zoete parfums van de gebronsde heren op het terras.
Helemaal iets anders dan de lijfgeuren van de drie Poolse schrijnwerkers in de boetiek en rénovation, de zwarte poetsman in The Red Monkey en de Marokkaanse kuisvrouw in het Italiaanse restaurant.
vrijdag 6 augustus 2010
Gespot
Twee Colombiaanse meisjes passeren in de Kleerkopers, één van de Latina's trapt per malheur in een hondenstront.
Ik prik een frietje aan de Tabora en haal snel een papieren serviette om haar te gerieven.
Ze zal wel één en ander gewoon zijn in Bogota, maar toch.
Straks vertrekken ze uit Brussel en denken ze :
"Mmm, vuile stad, maar vriendelijke mensen."
Misschien is dat beter dan het omgekeerde.
Ik prik een frietje aan de Tabora en haal snel een papieren serviette om haar te gerieven.
Ze zal wel één en ander gewoon zijn in Bogota, maar toch.
Straks vertrekken ze uit Brussel en denken ze :
"Mmm, vuile stad, maar vriendelijke mensen."
Misschien is dat beter dan het omgekeerde.
woensdag 4 augustus 2010
Stadsbrief
Beste Bruksel,
Ik zou het even met u willen hebben over het merkwaardige verschijnsel van de stilstaande roltrap in de talloze pré- en metrostations.
Stilstaand rollend materiaal ?
Ik weet het, in andere steden zou dit heel vreemd klinken, maar niet bij u, stad waar Magritte de pijp rookte en de Janssens & Janssens en Quick en Flupkes de straten onveilig maakten.
Los van het kleine ongemak die het dagelijkse defect van zo'n automatische trap met zich meebrengt, ik denk aan de oudjes, gehandicapten, moeders met kinderen - te verwaarlozen groepen - zit daar toch meer in dan uzelf vermoedt.
We hebben tijd zat om er iets op te verzinnen want die van de Stib werken traag. Soms staat de trap immers een ganse week troosteloos te wachten tot hij weer, als bij toverslag, in gang schiet.
Welnu, op stilstaande trappen, mijn beste Bruksel, kan men beweging suggereren.
Dat is een magere troost, zullen veel reizigers denken, maar soms werkt de illusie indringender dan de realiteit.
Inplaats van de trap onbenut te laten zou u daar een bende jonge honden van Parts of de Kunsthumaniora kunnen op loslaten.
Welk een dankbare inspiratiebron zou dit niet kunnen zijn voor een jonge danser ?
Het zou een examenvraag kunnen zijn : creëer beweging op een stilstaande roltrap. Begin er maar aan.
Er zijn talloze voordelen : het zou de Metrostations veel attractiever maken, veel leuker dan die oeverloze muzak de ons nu vermoeit, mensen zouden kunnen worden geprikkeld door de danskunst en er wellicht een vervolg aan willen breien.
Voor jonge dansers is het dan weer een uitdaging en een confrontatie met een levend, maagdelijk, niet dansminnend publiek.
Maar vooral, mijn beste Bruksel, het leidt de aandacht af van de stilstaande roltrap.
Een kleine moeite, veel voordelen.
Schiet in gang,
Je Pacha Kroet.
Ik zou het even met u willen hebben over het merkwaardige verschijnsel van de stilstaande roltrap in de talloze pré- en metrostations.
Stilstaand rollend materiaal ?
Ik weet het, in andere steden zou dit heel vreemd klinken, maar niet bij u, stad waar Magritte de pijp rookte en de Janssens & Janssens en Quick en Flupkes de straten onveilig maakten.
Los van het kleine ongemak die het dagelijkse defect van zo'n automatische trap met zich meebrengt, ik denk aan de oudjes, gehandicapten, moeders met kinderen - te verwaarlozen groepen - zit daar toch meer in dan uzelf vermoedt.
We hebben tijd zat om er iets op te verzinnen want die van de Stib werken traag. Soms staat de trap immers een ganse week troosteloos te wachten tot hij weer, als bij toverslag, in gang schiet.
Welnu, op stilstaande trappen, mijn beste Bruksel, kan men beweging suggereren.
Dat is een magere troost, zullen veel reizigers denken, maar soms werkt de illusie indringender dan de realiteit.
Inplaats van de trap onbenut te laten zou u daar een bende jonge honden van Parts of de Kunsthumaniora kunnen op loslaten.
Welk een dankbare inspiratiebron zou dit niet kunnen zijn voor een jonge danser ?
Het zou een examenvraag kunnen zijn : creëer beweging op een stilstaande roltrap. Begin er maar aan.
Er zijn talloze voordelen : het zou de Metrostations veel attractiever maken, veel leuker dan die oeverloze muzak de ons nu vermoeit, mensen zouden kunnen worden geprikkeld door de danskunst en er wellicht een vervolg aan willen breien.
Voor jonge dansers is het dan weer een uitdaging en een confrontatie met een levend, maagdelijk, niet dansminnend publiek.
Maar vooral, mijn beste Bruksel, het leidt de aandacht af van de stilstaande roltrap.
Een kleine moeite, veel voordelen.
Schiet in gang,
Je Pacha Kroet.
maandag 2 augustus 2010
Het Gebroken Leven
Ik heb altijd wat onvrede gehad met de benaming 'rusthuis'.
Zou ik rusten als de dood vóór de deur staat, als ik weet dat dit mijn allerlaatste passage is ?
Hoeveel mensen verhuizen nog van een rusthuis naar een eigen plek ?
Neen, ik zou eerder gewagen van een onrusthuis : allemaal samen wachten op de dood.
Er moeten toch inspirerender namen bestaan voor dit soort huizen ? Laat ik dan nog zwijgen van de afdelingen : Herfstvreugde ? Avondrood ? Zonsondergang ?
Hetzelfde onbehagen bekruipt mij als ik mega-crèches binnentreed, overal waar mensen van dezelfde soort, leeftijd of handicap worden geconcentreerd. Laat leeftijden, kleuren, gezindheden ineenvloeien, zich mengen, zich laven en laten inspireren door mekaar.
Ik weet uit eigen ervaring dat het allemaal niet zo simpel is : papier is gewillig nietwaar, maar het moet maar eens gezegd worden.
De witgrijze vrouw in het cafetaria van een brussels maison de repos verbijt haar tranen.
Ik hoor ze bezig tegen een andere vrouw die luistert maar niet geïnteresseerd is. Soms kijkt ze weg en knikt dan onverschillig. Ieder zijn kommer en kwel.
De andere blijft maar doorrzazen.
Ze ontving zonet een fraaie taart van de familie, keurig verpakt met een rood strikje en haar naam erop in sierlijke letters, het is namelijk haar verjaardag.
Ze had het vol verwachting geopend, in de doos zat evenwel geen gebak.
Ik hoorde dat ze allang met haar kinderen overhoop lag, erfeniskwesties die slecht waren afgehandeld.
De oudste dochter had één en ander geregeld, de moeder kon het allemaal zelf niet meer beredderen, maar blijkbaar had de dochter zich overspeeld en in het zicht van het kleine fortuin te diep gegraaid.
Omdat de dochter vlakbij woonde en haar toeverlaat was, had ze uit hulpeloosheid en trouw helemaal de kaart van haar oudste getrokken.
In de felle ruzies die daarop waren gevolgd had de rest van de familie zich in bitterheid van haar afgekeerd.
Ik heb dit soort discussies en ruzies al vaak gehoord - onwaarschijnlijk hoe men oude mensen in het zicht van de dood harteloos probeert te pluimen.
Het zal je maar overkomen, een levenlang werken voor de kroost en op het eind meemaken dat ze al vechtend over de vloer rollen.
Dit voorval was het meest hemeltergende wat ik ooit heb meegemaakt.
Toen ze de doos opende vond ze een familiefoto, de ganse familie stond er op geportretteerd, kinderen, schoonfamilie, de kleinkinderen.
De foto was evenwel niet heel maar in wel honderd stukken gescheurd.
Met bevende hanen probeerde ze ze nog aan mekaar te leggen en te vertellen wie wie was, alsof ze de kinderen en kleinkinderen nog trachtte te lijmen.
Eén foto evenwel had men heel gelaten.
Het was de foto van de oude vader. De man echter was allang overleden.
"Een chance dat hij dit niet meer moet meemaken," zei de vrouw.
"Vantijd zijt ge beter dood," antwoordde de ander.
Zou ik rusten als de dood vóór de deur staat, als ik weet dat dit mijn allerlaatste passage is ?
Hoeveel mensen verhuizen nog van een rusthuis naar een eigen plek ?
Neen, ik zou eerder gewagen van een onrusthuis : allemaal samen wachten op de dood.
Er moeten toch inspirerender namen bestaan voor dit soort huizen ? Laat ik dan nog zwijgen van de afdelingen : Herfstvreugde ? Avondrood ? Zonsondergang ?
Hetzelfde onbehagen bekruipt mij als ik mega-crèches binnentreed, overal waar mensen van dezelfde soort, leeftijd of handicap worden geconcentreerd. Laat leeftijden, kleuren, gezindheden ineenvloeien, zich mengen, zich laven en laten inspireren door mekaar.
Ik weet uit eigen ervaring dat het allemaal niet zo simpel is : papier is gewillig nietwaar, maar het moet maar eens gezegd worden.
De witgrijze vrouw in het cafetaria van een brussels maison de repos verbijt haar tranen.
Ik hoor ze bezig tegen een andere vrouw die luistert maar niet geïnteresseerd is. Soms kijkt ze weg en knikt dan onverschillig. Ieder zijn kommer en kwel.
De andere blijft maar doorrzazen.
Ze ontving zonet een fraaie taart van de familie, keurig verpakt met een rood strikje en haar naam erop in sierlijke letters, het is namelijk haar verjaardag.
Ze had het vol verwachting geopend, in de doos zat evenwel geen gebak.
Ik hoorde dat ze allang met haar kinderen overhoop lag, erfeniskwesties die slecht waren afgehandeld.
De oudste dochter had één en ander geregeld, de moeder kon het allemaal zelf niet meer beredderen, maar blijkbaar had de dochter zich overspeeld en in het zicht van het kleine fortuin te diep gegraaid.
Omdat de dochter vlakbij woonde en haar toeverlaat was, had ze uit hulpeloosheid en trouw helemaal de kaart van haar oudste getrokken.
In de felle ruzies die daarop waren gevolgd had de rest van de familie zich in bitterheid van haar afgekeerd.
Ik heb dit soort discussies en ruzies al vaak gehoord - onwaarschijnlijk hoe men oude mensen in het zicht van de dood harteloos probeert te pluimen.
Het zal je maar overkomen, een levenlang werken voor de kroost en op het eind meemaken dat ze al vechtend over de vloer rollen.
Dit voorval was het meest hemeltergende wat ik ooit heb meegemaakt.
Toen ze de doos opende vond ze een familiefoto, de ganse familie stond er op geportretteerd, kinderen, schoonfamilie, de kleinkinderen.
De foto was evenwel niet heel maar in wel honderd stukken gescheurd.
Met bevende hanen probeerde ze ze nog aan mekaar te leggen en te vertellen wie wie was, alsof ze de kinderen en kleinkinderen nog trachtte te lijmen.
Eén foto evenwel had men heel gelaten.
Het was de foto van de oude vader. De man echter was allang overleden.
"Een chance dat hij dit niet meer moet meemaken," zei de vrouw.
"Vantijd zijt ge beter dood," antwoordde de ander.
zaterdag 31 juli 2010
Gespot
Gehoord in het UZ aan de balie :
"Dans trois mois vous réservez les résultats de votre examen."
Zelden zo'n mooie absurde zin gehoord.
Letterlijk :
"Binnen drie maanden reserveert u de resultaten van uw onderzoek."
Leuk, maar ik wil liever al meteen mijn resultaten reserveren, et -on ne sait jamais :
est-ce qu'il y a moyen d'annuler les résultats ?
"Dans trois mois vous réservez les résultats de votre examen."
Zelden zo'n mooie absurde zin gehoord.
Letterlijk :
"Binnen drie maanden reserveert u de resultaten van uw onderzoek."
Leuk, maar ik wil liever al meteen mijn resultaten reserveren, et -on ne sait jamais :
est-ce qu'il y a moyen d'annuler les résultats ?
Abonneren op:
Posts
(
Atom
)