Gespot

In de wagen van de zwarte taxi-chauffeur staat boven op het dashboard een miniscuul maar opvallend kerststalletje. We schrijven begin oktober 2O1O : dat heet Weihnachtschmerz.
Mijn buur zet zijn boompje al midden november maar oktober slaat voorlopig alle records.
De chauffeur moet zich onnoemelijk triest voelen na zes januari maar ik vermoed dat hij Kerstmis rekt tot aan Vastenavond en er dan al paasklokken in zijn taxi hangen. Altijd feest onderweg.

De Sprekende Annonce

'Un homme existe lorsque sa voix est ecoutée.'
Op Tram 4 sta ik naast een doofstomme jongen die dezelfde reclame-affiche leest.
Het is een annonce om het bestaan van de zelfmoordlijn kond te maken aan kandidaat suïcidalen.
De jongen monkelt even.
Stel even dat hij kampt met problemen, wat niet onwaarschijnlijk is als Bach of Bartok je worden ontnomen, als je vanalles wilt zeggen maar het niet gezegd krijgt. Als men je iets vraagt maar je nooit kan antwoorden.
Als je voortdurend verkeerd wordt begrepen, wat denkt zo'n jongen dan als hij leest : 'un homme existe lorsque sa voix est ecoutée' ?
Heeft hij geen recht van bestaan omdat hij niet wordt gehoord ? Dat steekt.
Maar evenmin kan hij terecht bij een anonieme lijn om dit te melden. Als hij in het midden van de nacht vergaat van eenzaamheid, als hij in de shit zit, als hij wordt afgewezen of buitengesloten en behoefte heeft om gehoord te worden, om zijn verhaal te vertellen ?
Qui écoute sa voix ?

Er nooit bij stilgestaan dat de Tele-Onthalen of Zelfmoordlijnen van deze wereld ontoegankelijk zijn voor mensen met dit soort beperkingen.
Wellicht zijn ze niet zwaarmoediger dan de vuilgebekte of welbespraakte medemens, alleen weten we het niet.

Ik heb de jongen maar heel even aangekeken.
Eén oogopslag was voldoende om te weten dat wat niet weet, wel degelijk deert.

Stadsbrief

Beste Bruksel,
15OO kilometer rioolpijpen hoor ik ?
Nooit vermoed dat je zoveer reikwijdte had.
15OO km : dan zit je al in Toscane en die afstand kunnen wij nu gewoon afleggen in uw onderbuik en denken dat we in Toscane zijn. Geweldig.

Om dat nieuws te vieren wil ik graag een spetterende Rioolfuif organiseren.
Het Feest van de Onderbuik, met gratis inkom en 15OO km nooduitgangen : nooit gezien.
Met natuurlijk vooral muziek van Warhol, Zappa, Nico en Lou Reed.
En uiteraard een overdagfuif, onder de grond is er geen kat die merkt dat het dag is.
Dat heeft twee voordelen : we zijn lekker uitgeslapen en als we rond 2Ou uit de riolen kruipen kan het feest gewoon doorgaan bovengronds.
Twee voor de prijs van één.

Het enige wat we nodig hebben is een vergunning en een geschikte Rioolzaal.
Kan u misschien voor zorgen ?

Je, Pacha Kroet.

Gespot

In de rue d'Artois kom ik een jongeman tegen in blauw trainingspak. Hij maakt een sierlijke zwenking welke naar ballet neigt en ondertussen duwt hij met zijn wijsvinger tegen zijn rechterneusvleugel.
Er ontsnapt een mega groene fluim.
Je ziet het vaak. Mannen en vrouwen die ongegeneerd spuwen, rochelen, boeren of fluimen.
Moet men onderhand geen perkje voorzien voor dit soort mensen ?
Als we honden manieren willen leren zouden we wellicht kunnen beginnen met onze soortgenoten ?

De Verloren Hoek

Vanachter de vitrine heb ik zicht op een stadslandschap gelijk aan een oorlogskrater in Beiroet.

Een troosteloze building zonder vensters met daarachter het glazen aquarium van de nieuwe Dexiatoren. Daartussen rijdt een roze trein van Noord naar Zuid als een  speelgoedtrein tussen onhandig gestapelde legoblokken.

Er is nog een nightshop die ook overdag open is. Ernaast een grijze container die prentkaarten en lauwe frisdrank verkoopt.

‘Le Petit Paris’ ‘se réserve le droit d’entrée’ maar alle gordijnen zijn dicht.

Garage Speedy is overplakt met overjarige affiches, dubbel geparkeerde wagens, uit de hand gelopen graffiti en overgelopen glascontainers.

Een man met een te zware anorak scharrelt in vuilbakken.

Overal staan grote ijzeren hekkens om verdere afbraak te verhoeden, de gescheurde affiches verraden dat het werk werd stilgelegd of nooit zal beginnen.

Hier en daar een vuil gordijn dat wappert uit vensters zonder leven.

Ik geloof nooit dat Lazarus hier uit de dood wilde opgewekt worden –

‘Laat maar Jezus, laat die kelk aan mij voorbijgaan, het is veel leuker in het Schimmenrijk.’

In het café heb ik het gezelschap van een langharige grijsaard die de asse van zijn sigaret te laat afnipt en daardoor zijn grijze broek en de vloer bevuilt.

Er zit nog een goedkope hoer en voor de rest alleen maar Turken die zwaar roken.

De overjarige prostituée lacht af en toe naar mij, ik wend wijselijk het hoofd af.

De grijsaard krijgt gezelschap van de rondborstige dienster :

“Tu prends encore tes médicaments ?”

« A quoi ça sert, je vais quand-même mourir. »

Ze lacht en klopt hem op de rug. Hij trekt alleen zijn schouders op.

De jonge mannen in ontspannen blauwe hemden spelen op de flipperkasten om de verveling en de dag door te komen.

De grijsaard die gaat sterven steekt nog een sigaret op, hij groet een zwart hoertje die passeert.

Wat verder in de straat zitten nog zwarte vrouwen achter vuile vitrines waarvan ik vermoed dat ze voor eigen rekening werken.

“Elle court, elle court, la maladie d’amour..” – ik hoor het amper tussen de loeiende sirenes. De grijze man wrijft over zijn voorhoofd en schudt zijn hoofd.

Boven de bergen vuilzakken in het midden van het plein hangt een reclamebord van JC Decaux : “Nous sommes tous fragiles.”

Het is al volop herfst in dit deel van de stad.

De Plantenstraat, Groenstraat, de Kruidtuinstraat : veel goeie wil.

Wordt het ooit lente aan het Sint-Lazarusplein ?

Stadsbrief

Beste Bruksel,

Wat nu ?
Durft men dat omhooggevallen verroest torentje aan de Bozar vergelijken met het gotische Wereldwonder op de Grote Markt ?
Op TV-Brussel werd er veel poeha gemaakt over dit kunstwerk van Delvoye en werd er zelfs gewaagd van concurrentie met het Stadhuis.
Ik had een toren verwacht gelijk aan de Eiffeltoren, ja zelfs de WTC-torens kwamen in de buurt.


Er zijn grenzen, dat Louiske uit Leuven pronkt met zijn stadhuis en Meyboom, totdaaraantoe, hij heeft een béétje recht van spreken, alhoewel hij ook tekort schiet, maar dit bouwsel, komaan.
Straks gaan ze zijn kakmachien nog vergelijken met het atomium !

Ge moet wat beter op uw ganzen letten, mijn beste Bruksel, en uw monumenten niet laten beledigen, geef maar een uitbrandertje aan de redactie van uw tv-station.

Voorts alle lof voor Delvoye en zijn artistiek werk, maar vergelijk geen appelen met citroenen : ieder in zijn rayon.

Je Pacha Kroet.