Het Verloren Kind

"Oh, il est tombé..".
Twee zware Afrikaanse madammen in kleurige panen bezetten de ganse breedte van de stoep.
Ze zien mij amper komen in de Zespenningenstraat. Tussen hen beide loopt een ukje die zich nog lang niet met de school heeft verzoend.
Met de éne hand houden ze de kleine bij, met de andere hand zijn beiden druk aan het bellen.
Het gaat er hartelijk aan toe terwijl het kleintje bedelt om aandacht. Uiteindelijk laat hij zich voortslepen, maar zelfs dat merken beide vrouwen niet.
Vermits ook dit niet helpt, laat het jongetje zich gewoon vallen.
De twee madammen, die een pluimpje aan de hand hielden en met hun hoofd in andere werelden zitten, gaan gewoon voort.
Pas als het kereltje luidkeels begint te schreeuwen worden ze even uit hun gesprekken gehaald.
"Oh, il est tombé.." zegt de éne onverschillig tegen de andere, alsof ze net haar zakdoek verloor.
Ze gaan hem oprapen terwijl ze vrolijk verder ratelen en lachen en  hun route doodleuk vervolgen, de gesprekken zijn amper onderbroken.
Niks aan de hand.

Zo'n kind verdient meer aandacht, zoveel is duidelijk :
koop het zoontje gewoon een handig mobieltje, kan hij ook naar zijn vriendjes bellen.

Gespot : De Zoonsverduistering

De Zoonverduistering is de leuke vertaling waarmee une boîte de Pizza nieuwe klanten probeert te werven. Ze doen dit via een leuk verhaaltje, het Nederlands heeft echter rare kronkelingen.
Wat is immers een zoonsverduistering ?
Een gedwongen huwelijk waarbij de jongeman, zijnde de zoon, uiteindelijk het hazepad koos ?
Gaat het over een zoon die spoorloos verdween ? Vóór dag en dauw ?
Het blijft gissen.

Leuk was ook deze week de vriendelijke deuropener in het zwembad aan het Vossenplein.
Er zijn twee deuren, je dient je nummer te onthouden en na het zwemmen de man het nummer toe te roepen.
Ik had me vergist van deur, je dient immers links binnen te gaan en langs de rechterdeur naar buiten.
"Ah neen, hé meneer, door die deur kaat ge binnen, door de andre deur gaat ge naar huis."
Dat lijkt me een geweldig idee, je stapt zomaar floeps het zwembad binnen en bij het buitengaan door de rechterdeur beland je meteen in je living.
Nooit durven dromen dat ik mijn eigen zwembad zou hebben, aan huis, en dan nog wel zonder bijkomende kosten, onderhoud of verlies aan ruimte.
Heerlijke gedachte.

Nazomer in Sint-Gillis

Een vrouw eet een appel, nipt van haar pint en rookt onderwijl een lange Pall Mall.
De oude Marokkaan bekijkt zijn pas afgehaalde foto's en glimlacht. Kinderen ? Kleinkinderen ? Verweg of dichtbij ?
Het druppelt aan VanderSchueren, de wind wuift de eerste herfstbladeren van de stoep.
Cool people op het terras, zilveren ringetjes in het linkeroor, een bloedrode sjaal, een gele pull, frivole hoedjes uit lespetitsriens, paarse brilletjes.
Twee agenten roken op de trappen van het bureel. Ze praten over de afnemende criminaliteit in St-Gillis.
Eén jongeling leest 'Le Monde' maar niet lang.
Le beau monde passeert op straat in dit deel van de stad.
Een jongeman kust een meisje en blijft heel lang rechtopstaand praten, zij kent de rest van de tafel niet.
Een klant praat met de serveuse over zijn vakantie. Azerbeidzjan, weinig volk uit deze contreien begeeft zich naar Blankenberge.
"C'était bien ?" - "Le max, un pays à découvrir, il faut absolument y aller."
Hij is alleen geweest, liftend natuurlijk, tot aan de horizont van de Kaspische zee. Daarachter ligt het mysterieuze Oosten.

De gebruinde man vóór mij heeft zijn hele kale hoofd geparfumeerd, een zoete geur die zelfs de voze uitlaatgassen verdringt.
Als de zon af en toe door de wolken breekt, als een zoeklicht de tafeltjes belicht wordt er luid gelachen of gewoon doorgebabbeld.
Een duif landt, er liggen alleen maar peukjes, ze kijkt rond en vliegt ineens weg, een kat ligt op de loer.

Onder de schaduw van de kerktoren zit het Volk van Sint-Gillis en geniet.
Men leeft pover maar niet triest.
Deze gemeente heeft alle troeven. Verweg de kitsch van de Ilôt Sucré en de tum'asvu van Sint-Goriks.
Verweg de horde toeristen. Hier en daar een Trotter, maar hier is alleman trotter.
Een zinderende joie de vivre hangt over dit Plein van de Hemelse Vrede.
Saint-Gilles waakt over ons.

Stadsbrief

Beste Bruksel,

Maar liefst vier, nadien zelfs vijf, stewards staan me op te wachten, er is haast geen doorkomen aan.
Ze verdringen mekaar om mij een volgnummertje te geven.
Zij drukken daarvoor op het knopje aan de automaat waarna het ticketje mij wordt overhandigd.
Heel soms geven ze de mensen een MIVB-plannetje, enkel als de klant erom verzoekt.
Ook die plannetjes staan, en massa, opgesteld in de rekken van de wachtzaal.
Er zitten een vijfendertig mensen geduldig te wachten.
Vier loketbedienden, vijf stewards, in de Bootik aan de Bisschopsstraat.

Ik heb een ideetje :
Schrap alle vijf de stewards (behalve mensen die verlamd zijn aan beide armen kan iedereen op een knopje duwen, de MIVB-trajecten liggen grijpensklaar, meer info kan via de balie).
Fiks drie extra-loketten, bespaart gruwelijk veel tijd aan de trouwe klanten.
Zet de twee overige stewards aan nieuwe loketten in Bootik Rogier, daar kunnen veel wachtenden zelfs niet zitten.

Het is maar een gedacht.

Je, Pacha Kroet.

De Oude Bouwvakker en de Werf

Hij zit moederziel alleen op de stoep, heel ongebruikelijk bij de stenenleggers.
De oude bouwvakker eet traag en onverschillig in de OnzeLieveVrouwvanVaak.
Het miezert, zoals het een ganse lange zomer heeft gezeverd. Hij merkt het nauwelijks.
Het is amper halfnegen, hij moet nog een ganse dag volmaken.

Zijn ploegbaas had hem opgedragen om de schoonmaak te doen op de lege werf aan het Bloemenhof.
Meer dan een borstel, emmer, wat zakken, een schop, had de man niet nodig. Kan makkelijk in een Berlingootje.  Eén bouwvakker in een Berlingo ? Een kapitein van de lange omvaart die op de Zenne in een roeibootje de dode vissen opraapt.

Hij is nog van de generatie die, plank op de rug, met een toren bakstenen de ladder besteeg.
Zakken cement met zwier optilde, tot op het vierde klom.
Een lift, een kraan ? Hij heeft nog met de hand de mortel afgemaakt, amper veertien als metsersgast.
Hij kon een gebouw rechtzetten met het blote oog, een paslood was voor beginnelingen. Het stond als een huis.

Hij bolt uit, kan niet meer volgen, zoals dat heet.
Nooit meer de Mei steken op de schouw. Nooit meer zeveren onder mekaar, vloeken, vette moppen vertellen, fluiten naar het vrouwvolk, gelijk een pint drinken.
Verworden tot een afdankertje, die de afval, het overschot van het echte werk bijeenschoffelt.
Veel te veel tijd om te peinzen. Over vanalles of over helemaal niets.
Het pensioen nadert, afscheid in mineur.
Gecastreerd, geknakt in zijn beroepsfierheid, sluit hij de grijze frigobox en buigt voorover, hoofd naar de grond.

Alle dagen de langste dag.
Wat heeft het allemaal voor zin ?

Gespot : Het Openluchttoilet

Aan de kleine uitgang van het Centraal bij de Magdelena vlei ik mij genoeglijk neer op de lichtbruine banken naast het Vélopunt.
Terwijl ik mijn picknick gebruik komt een clochard met witgrijze haren naderbij.
"Vous n'avez par hasard pas une petite pièce.." - Ik lieg dat ik geen monnaie op zak heb - "..oh, mais j'accepte aussi des billets."
Hij kent die smoes al langer dan vandaag. Ik lach hartelijk en hij lacht terug.
Vervolgens gaat hij één meter van mij vandaan, stroopt zijn broek af, gaat zitten op de achterkant van de bank, zodat hij open en bloot, zonder boe of ba zijn gevoeg kan doen.
Ik kijk even naar het tafereel welke, toegegeven, eerder ongewoon is.
"..Regarde de l'autre côté..", snauwt hij me toe.
Dan volgt eerst een langgerekte eindeloze urinestraal en daarachter zie ik vanuit mijn ooghoeken dat hij ook achteraan één en ander loost.

Los van het gebeuren maak ik mij de bedenking dat het een heel bevrijd gevoel moet geven als men op een openbare plek zomaar zijn broek kan afstropen en zich in alle rust kan ontlasten.
Vermits de straat hun huis is moeten ze zich wel behelpen, voor het scheren, het wassen, het toiletgebeuren.
De gewone menselijke handelingen.

Op het einde haalt hij zowaar een rolletje blank WC-papier uit zijn vestzak om zich te fatsoeneren.
Voorwaar : een clochard met manieren.

Ilse Uyttersprot maakt opening in BHV-dossier

Net terug uit vakantie wordt mij door Aalsterse vrienden een komkommerverhaaltje (what's in a name ?)
aangereikt met wellicht verstrekkender gevolgen dan het meisje had kunnen vermoeden.
We weten allemaal dat veel politici regelmatig naast de pot pissen en het allemaal te maken heeft met de stress, de noodzakelijke ontlading, onvoldoende aandacht, het opladen van de batterijen.
Onze premier in lopende zaken is daarvan een zacht voorbeeld, éne DSK is dan weer veel extremer.
Hoe hoger men klimt in de hiërarchie, hoe dwingender de nood ?
(Ik maak mij overigens sterk dat eerder vroeg dan laat nog een verloren filmpje opduikt van Miet en Wilfried op de trappen van de kathedraal in Santiago de Compostella. Maar dit geheel terzijde).

Laat ons gewoon van de deugd een nood maken. BHV blokkeert al jaren het politieke klimaat in dit land.
De burgemeester van Aalst toont dat er een Uytwegsprot is.
De naakte splitsing van BHV is heel nabij als we haar voorbeeld volgen : ik proclameer bij deze, een wereldprimeur : De Konterhandelingen !

En avance :
Picqué en Turtelboom op het balkon van het gemeentehuis in Sint-Gillis.
De Crem en Onkelinckx op de bovenste bol van het Atomium, een beetje minister van defensie doet toch niet in zijn broek voor een risicoloze beklimming ? Let wel Crembo : mekaar goed vasthouden.
Leterme heeft al zijn handen vol, die laten we ongemoeid.
Daerden zou ik dan weer koppelen aan Vervotje, zij is weliswaar ontslagnemend maar wil voorzekers nog een extra stootje geven aan het dossier.
Een goed plekje voor dit tweetal is de glazen koepel van het Brussels Parlement.
Beke en Marie Arena in de Kiosk van het Warandepark.
Vic Van Aelst mag het aanleggen met Joëlle Milquet op het dak van Hoogtepunt Honderd. Ver weg is Madame Non.
De Wever mag van bil gaan met Aurore Daerden achter een boom in de Botanique. Uiteraard verkleed in Caesar en Cleopatra, voor beiden een krachtig afrodisiacum.
Top of the Bil is natuurlijk Mangain. Men moet het niet ver zoeken : de scherpslijper van het FDF gaat overstag bij Liesbeth Homans. Hun liefdesspel baadt onvermijdelijk in de SM-sfeertje, meester en meesteres wisselen regelmatig van rol waarbij ze mekaar schunnige woordjes toeschuiven in hun beider moedertaal.
Dit koppel krijgt een ereplaats : de koepel van de Basiliek van Koekelberg.
Geloof me vrij : de spleet tussen beider landsdelen wordt alzo grondig en gelijk dichtgenaaid.
Zoals mijn leraar Spaans placht te zeggen : één keer slapen met een Spaanse en in een wip leer je moeiteloos alle grammaticale regels en de nodige vocabulaire. Waarom zou een Uyttersprotje niet voor de noodzakelijke dooi kunnen zorgen ?
Onder de strijdkreet : zonder affront, peper in de kont : BHV uit de stront !

"Voor Vorst, voor Vrijheid en voor Recht
Gij mint uw Vorst, zijn liefde stroomt u tegen
Zijn hand geleidt u op de Gloriebaan
Bloei, o Land
In Eendracht niet te breken !"