zondag 21 juli 2013

genoteerdenroute : bij afwezigheid van de Staatsveiligheid



Neije schat, schreeuwt een vrouw in haar mobieltje.
Bluft weg ut 't park, 't is hier bommevol.
Toch nog wat vuurwerk in de Warande, die éénentwintigste juli.

poëzienville : Brussel, 21 juli



In de bloedhete zomer van het jaar tweeduizend dertien in de hoofdstad, wat lichte vorst overdag.
Gril van de natuur, morgen alweer vergeten.

donderdag 18 juli 2013

dinsdag 16 juli 2013

genoteerdenroute : Le Roi Triste



Niets. Helemaal niets is er te merken in de stille straten van het tropische Brussel.
Geen tricolore, geen triomfantelijke affiches, nergens een Brabançonne, zelfs niet als gestoorde muzak.
Slechts een vergeelde Paris Match : Un couple Royal pour la Belgique, achter de vieze vitrine van de kiosk op de Brouckère, tussen de Trois Suisses, de Mots Croisés en de vunzige porno.
Het land maakt zich op voor een nieuwe Roi Triste.

dinsdag 9 juli 2013

madeinbrussels : De Maagd en de Vruchtbare Wijn



Ik heb iets op mijn lijf, zegt hij, maar ik weet niet wat. En metdenandere zakt hij ineen.
Allé, zegt haar vriendin, gemeend nieuwsgierig.
En we zaten just op een feest, 't wil weer lukken.
Ge moet derec naar 't spoed, zegt mijn schoonbroer, ge zie wel dada serjees is.
Allé, wijlen naar 't spoed, maar nog voor da we da waren zegt hij : 't is mijn maagd.
Geef dan maar gas, zeg ik tegen mijn schoonbroer, straks springt zijn maagd nog.
Ge wèt, in 't spoed haasten ze zich niet hé. Ge moet al dood zijn voor da ze bougeren.
Ondertussen kreeg hij almaar criesen.
En hyperventileren en stijf worden.
Hoe kundenu stijf worden van uw maagd ?
En hij had niet veel gedronken, twee glazen vruchtbare wijn, das al. 
Ma krampen mensj, g'haad het niet voor mogelijk.
Maar allé, we waren dan rap gerust, 't was zijn galkanaal dat verstopt zat met stenen.
Allé, dan waarde op ulle gemak, komt de andere even tussen.
Ja, maar ge wèt hoedadagaat, ze beginnen dan vanalles 't onderzoeken, ge weet da niet wat ze nog allemaal gaan vinden. Ge kunt nie rap genoeg weg zijn hé, in ne kliniek.
Ja mensj, doktoors moete ook niet altijd vertrouwen hé.

Een stil moment, het zachte gedreun van de trein door glooiende Brabantse weiden.
Zie naar de pastoors, herneemt haar vriendin, da waren ook heilige.
Om van pasters te klappen, op zo'n momenten zoude weer geloven dat er ne God is.
Hebde gij hem al ne keer gezien ?
Hij is onzichtbaar, zeide ze vroeger altijd.
Ja, maar als ge onzichtbaar zijt kunde toch klappen ?
Nen blinde en doofstomme God, wa hebde daar nu aan ?

Ze zwijgen even om het laatste goed door te laten dringen en om plaats te maken voor het volk dat opstapt ter hoogte van Sint-Agatha-Berchem.
De trein trekt zich weer langzaam in beweging.

Ik peisde, 't zulle toch zijn veranderingen nie zijn die beginnen op te spelen.
Ze lacht.
Hahaha, zegt de andere, moest ne man da krijgen dan kunnen we alle maanden  naar 't spoed rijden. Hahaha.
En dan werd uitgestapt in het kleine stationnetje.
Ik zag ze nog bulderen met de miserie van hun mannen.
Vrouwmensen ondereen tussen Centraal en Essene-Lombeek.

zondag 7 juli 2013

poëzienville : mijn leven



Ik heb niks met mijn leven, zegt een meisje zomaar tegen haar drie vriendinnen bij het binnenkomen van de Sint-Hubertus. Ik heb den deze, die regelt alles voor mij, en ze steekt haar mobieltje triomfantelijk om-hoog.
De GSM als kompas, organizer en ultieme bestemming.

woensdag 3 juli 2013

genoteerdenroute : uitdoven



Als het uitgaat met zijn vriendin, zegt het zwartharig meisje naast mij, heb ik kansen.
Ze zegt het tegen haar volslanke vriendin die het volmondig beaamt.
Het meisje had al wat ijzers in het vuur gelegd maar vooralsnog op een laag pitje, want de jongen was bezet.
"uitgaan.." is wel mooi. Het heeft het langzame, haast natuurlijk uitdoven.
Een relatie die uitdooft, wellicht doet dat minder pijn, het is niet het bruuske vertrappen van het vuur of er koudweg een emmer over kiepen.
Neen, kijk, langzaam dooft de kaars.
Hebt gij weer iemand, vraagt de zwarte aan de volslanke.
Ja en neen, hij is nog niet over zijn oud lief.
Uitdoven ? Toch niet zo onschuldig.
Soms smeult de asse nog lang na. Menig huis is zo tot op de grond afgebrand, verslonden in likkende vlammen.