Waar kust de facteur de helft van het café en de cafébazin achter de toog en zet zich gemoedelijk neer tussen de kalantjes ?
Niet in een godvergeten dorp in de Antwerpse Kempen, maar in het hart van Sint-Gillis in café Le Brumaire op de Alsembergse.
Brussel blijft een lappendeken van hartelijke dorpen.
Ik zie het de postman in New York nog niet meteen doen, unless he rings twice, maar dan is het voor iets helemaal anders.
vrijdag 7 mei 2010
donderdag 6 mei 2010
Brusselse blackoutpoetry
Een dia
Uit Agenda Brussel Deze Week.
_______________________________________________
Blackoutpoetry of stiftpoëzie is vanuit Amerika overgewaaid en werd ontwikkeld door de Amerikaanse schrijver en tekenaar Austin Kleon. Het had ondermeer zijn wortels in de beatpoetry van Allen Ginsberg en Jack Kerouac. Het gegeven is simpel : men vertrekt van een gewone, banale tekst - daarin onderlijnen we woorden of stukken van zinnen die ons interessant lijken. Zo probeert men een nieuw verhaal of gedicht uit een andere tekst te halen.Dit nieuwe verhaal of gedicht hoeft niets te maken te hebben met de oorspronkelijke tekst, we gebruiken alleen de woorden ervan. Het is in wezen een nieuw gedicht trekken uit een bestaande tekst
woensdag 5 mei 2010
Het Berbermeisje en de Stad
Het Berbermeisje kijkt verschrikt als een vijftal schril schreeuwende Maroc-Bruxelmeisjes de trap aan Metro Anneessens komen uitgelopen.
Ze kijkt haar ogen uit op een andere jonge vrouw die met een helrode rok en kanariegele kousen komt aangefietst. Het kind is nog niet lang in de stad en het verwondert mij dat ze alleen is.
De kruidenier op de hoek heeft zijn twee zoons uitgehuwelijkt in het verre land van oorsprong.
Ik heb de vrouwen nog nooit gezien, maar weet dat ze zijn gearriveerd. Het bruiloftsfeest was in Marokko.
De twee zonen zijn de derde generatie van een familie die allang in Brussel woont en werkt, en goed boert. Toch verkiezen ze een vrouw uit het land van herkomst.
Ik blijf het vreemd vinden, maar ook weer niet.
Mensen die hier al zolang wonen, zich hebben aangepast aan de gewoontes van het land, een bloeiende zaak hebben, maar liever op 'zeker' spelen.
Ik hoorde eens van een jonge Marokkaan dat hij het meteen uitmaakt als hij verliefd wordt op zijn liefje van hier. Als het bij ons begint, stopt het bij hen.
Het zal wel zijn dat Berbermeisjes veel volgzamer zijn dan Belgische of Belgo-Marocainmeisjes, die de wereld kennen.
Ik was verleden jaar in een Berberdorp, in het zuiden van Marokko, waar de electrische verlichting net een week in gebruik was. De oudere bewoners hanteerden de schakelaar als speelgoed.
Als een meisje uit zo'n dorp hier arriveert moet dat zowat gelijkstaan aan een landing op de maan. Overgeleverd aan de schoonfamilie, vaak geprangd op het eerste verdiep tussen de schoonmoeder onderaan en de schoonbroer boven haar.
Moet alles dan weer niet helemaal vanvoorafaan herbeginnen ?
De taal, de conversatie, het contact op de school, kledij, cultuur, integratie ?
Laat ik nog even zwijgen over hoofddoeken of religie.
Wie ben ik om te zeggen dat mensen hun partner in eigen omgeving moeten gaan zoeken.
De gedachten zijn vrij, zeker in deze.
Maar ik maak wel wat kanttekeningen, mag dat ?
Toch hoorde ik onlangs op een lezing van een geleerde prof dat het geluksgevoel in gearrangeerde huwelijken even hoog ligt dan bij gekozen huwelijken.
Mensen leren mekaar kennen, hechten zich en vinden mekaar.
Veel gearrangeerde huwelijken gebeuren zeer uitgekiend en beredeneerd, aldus nog de prof -
het gebeurt niet met de natte vinger.
In gekozen huwelijken en bij samenwonenden struikelt meer dan de helft, al na een paar jaar.
Maar hier gaat het over meer dan een engagement, het gaat over een cultuurschok, een andere planeet waar men wordt gedropt, zeer plots, zonder de minste overgang.
Hoeveel jaar gaat daar dan weer overheen eer men thuiskomt, eer men zich inschrijft in de cultuur van deze chaotische en ziedende stad.
Het meisje kijkt om zich heen : ze lijkt gedesoriënteerd.
Het zal nog een hele tijd duren vooraleer ze haar weg zal hebben gevonden.
Ze kijkt haar ogen uit op een andere jonge vrouw die met een helrode rok en kanariegele kousen komt aangefietst. Het kind is nog niet lang in de stad en het verwondert mij dat ze alleen is.
De kruidenier op de hoek heeft zijn twee zoons uitgehuwelijkt in het verre land van oorsprong.
Ik heb de vrouwen nog nooit gezien, maar weet dat ze zijn gearriveerd. Het bruiloftsfeest was in Marokko.
De twee zonen zijn de derde generatie van een familie die allang in Brussel woont en werkt, en goed boert. Toch verkiezen ze een vrouw uit het land van herkomst.
Ik blijf het vreemd vinden, maar ook weer niet.
Mensen die hier al zolang wonen, zich hebben aangepast aan de gewoontes van het land, een bloeiende zaak hebben, maar liever op 'zeker' spelen.
Ik hoorde eens van een jonge Marokkaan dat hij het meteen uitmaakt als hij verliefd wordt op zijn liefje van hier. Als het bij ons begint, stopt het bij hen.
Het zal wel zijn dat Berbermeisjes veel volgzamer zijn dan Belgische of Belgo-Marocainmeisjes, die de wereld kennen.
Ik was verleden jaar in een Berberdorp, in het zuiden van Marokko, waar de electrische verlichting net een week in gebruik was. De oudere bewoners hanteerden de schakelaar als speelgoed.
Als een meisje uit zo'n dorp hier arriveert moet dat zowat gelijkstaan aan een landing op de maan. Overgeleverd aan de schoonfamilie, vaak geprangd op het eerste verdiep tussen de schoonmoeder onderaan en de schoonbroer boven haar.
Moet alles dan weer niet helemaal vanvoorafaan herbeginnen ?
De taal, de conversatie, het contact op de school, kledij, cultuur, integratie ?
Laat ik nog even zwijgen over hoofddoeken of religie.
Wie ben ik om te zeggen dat mensen hun partner in eigen omgeving moeten gaan zoeken.
De gedachten zijn vrij, zeker in deze.
Maar ik maak wel wat kanttekeningen, mag dat ?
Toch hoorde ik onlangs op een lezing van een geleerde prof dat het geluksgevoel in gearrangeerde huwelijken even hoog ligt dan bij gekozen huwelijken.
Mensen leren mekaar kennen, hechten zich en vinden mekaar.
Veel gearrangeerde huwelijken gebeuren zeer uitgekiend en beredeneerd, aldus nog de prof -
het gebeurt niet met de natte vinger.
In gekozen huwelijken en bij samenwonenden struikelt meer dan de helft, al na een paar jaar.
Maar hier gaat het over meer dan een engagement, het gaat over een cultuurschok, een andere planeet waar men wordt gedropt, zeer plots, zonder de minste overgang.
Hoeveel jaar gaat daar dan weer overheen eer men thuiskomt, eer men zich inschrijft in de cultuur van deze chaotische en ziedende stad.
Het meisje kijkt om zich heen : ze lijkt gedesoriënteerd.
Het zal nog een hele tijd duren vooraleer ze haar weg zal hebben gevonden.
maandag 3 mei 2010
Stadsbrief
Beste Bruksel,
Zowat tussen Brussel-Midi en Lemonnier heeft men in uw ondergrondse heel even de illusie dat men de grot van Ali Baba binnenglijdt.
Niets is wat het lijkt - maar het kan inderdaad werkelijkheid worden.
Honderden kilometers donkere muren ontwaren wij als we door de duistere Metro-gangen zoeven. Wat zien mensen als ze door het venster kijken ?
Zwart, zwart, zwart. Moedeloosheid, tristesse, zwaarmoedigheid maakt zich van hen meester : ge leest het op de grauwe gezichten van de reizigers.
U zou de eerste stad ter wereld kunnen zijn die zijn Metrogangen tot leven wekt, helverlicht, met overrompelende beelden, kaarsen en spots op droombeelden en toverfiguren.
Een voorbijrijdende strip. Een stroom van verhalen geserveerd in de onderste lagen van uw stad.
In de nabijheid van de hete stations kan u er mee spelen, rond Clemenceau, Rogier, Simonis of Ribeaucourt kunt u er een heus spookkot van maken.
U heeft prachtige Metrostations, waarom ook geen schitterende Metrotunnels ?
Maak van uw teneergeslagen reizigers opgewekte en vrolijke pendelaars die zich dansend en fluitend naar hun werkplekken begeven en 's avonds hunkeren naar een nieuwe fonkelende metrorit.
Just do it.
Je,
Pacha Kroet.
Zowat tussen Brussel-Midi en Lemonnier heeft men in uw ondergrondse heel even de illusie dat men de grot van Ali Baba binnenglijdt.
Niets is wat het lijkt - maar het kan inderdaad werkelijkheid worden.
Honderden kilometers donkere muren ontwaren wij als we door de duistere Metro-gangen zoeven. Wat zien mensen als ze door het venster kijken ?
Zwart, zwart, zwart. Moedeloosheid, tristesse, zwaarmoedigheid maakt zich van hen meester : ge leest het op de grauwe gezichten van de reizigers.
U zou de eerste stad ter wereld kunnen zijn die zijn Metrogangen tot leven wekt, helverlicht, met overrompelende beelden, kaarsen en spots op droombeelden en toverfiguren.
Een voorbijrijdende strip. Een stroom van verhalen geserveerd in de onderste lagen van uw stad.
In de nabijheid van de hete stations kan u er mee spelen, rond Clemenceau, Rogier, Simonis of Ribeaucourt kunt u er een heus spookkot van maken.
U heeft prachtige Metrostations, waarom ook geen schitterende Metrotunnels ?
Maak van uw teneergeslagen reizigers opgewekte en vrolijke pendelaars die zich dansend en fluitend naar hun werkplekken begeven en 's avonds hunkeren naar een nieuwe fonkelende metrorit.
Just do it.
Je,
Pacha Kroet.
zondag 2 mei 2010
Brusselse blackoutpoetry
_________________________________________
Blackoutpoetry of stiftpoëzie is vanuit Amerika overgewaaid en werd ontwikkeld door de Amerikaanse schrijver en tekenaar Austin Kleon. Het had ondermeer zijn wortels in de beatpoetry van Allen Ginsberg en Jack Kerouac. Het gegeven is simpel : men vertrekt van een gewone, banale tekst - daarin onderlijnen we woorden of stukken van zinnen die ons interessant lijken. Zo probeert men een nieuw verhaal of gedicht uit een andere tekst te halen.
Dit nieuwe verhaal of gedicht hoeft niets te maken te hebben met de oorspronkelijke tekst, we gebruiken alleen de woorden ervan. Het is in wezen een nieuw gedicht trekken uit een bestaande tekst.
Neu Sprotsjes
Nieuwe begrippen ter verrijking van de brusselse Taal.
E Caraoke
Clochard zwaar aan de drank die veel lawijt verkoopt onder invloed van zijn Cara-pilsjes.
"Da Caraoke mokt straf van zaain uure, geft em rap veftig cent dat em zwaaigt."
E Blaftuurken
Verkoopster in de Inno met hele lange valse wimpers.
Zie ook :
Zwansoeur : olijke Bx non - Billentoeker : bx laptop - Blasfonneur : militante vrijzinnige - Surplaske : bx slow - Deux Yeuxken : zwaar gesluierde moslima - Trottoirdoemper : roker op straat - Piszinneke : bx pissijn - Bagabelleke : bx sms-ke - Greun Boerken : bioboer - Saloefrêtter : vegetariër
E Caraoke
Clochard zwaar aan de drank die veel lawijt verkoopt onder invloed van zijn Cara-pilsjes.
"Da Caraoke mokt straf van zaain uure, geft em rap veftig cent dat em zwaaigt."
E Blaftuurken
Verkoopster in de Inno met hele lange valse wimpers.
Zie ook :
Zwansoeur : olijke Bx non - Billentoeker : bx laptop - Blasfonneur : militante vrijzinnige - Surplaske : bx slow - Deux Yeuxken : zwaar gesluierde moslima - Trottoirdoemper : roker op straat - Piszinneke : bx pissijn - Bagabelleke : bx sms-ke - Greun Boerken : bioboer - Saloefrêtter : vegetariër
zaterdag 1 mei 2010
Gespot
Om 7u20 op het Sint-Kathelijneplein, achter de kerk, verzamelt een clochard peukjes die hij opraapt op het plein. Merkwaardig wat die man op korte tijd in zijn vestzak stopt.
Een halfuur later passeer ik op het F. Cocqplein, daar speelt een meisje wat verveeld met broodoverschotjes in café Sel & Sucré.
Beide zijn in de weer met kruimeltjes -
de éne werkt om de dag door te komen en een scherf genot, de andere verveelt zich en weet niet hoe de dag door te komen.
Een halfuur later passeer ik op het F. Cocqplein, daar speelt een meisje wat verveeld met broodoverschotjes in café Sel & Sucré.
Beide zijn in de weer met kruimeltjes -
de éne werkt om de dag door te komen en een scherf genot, de andere verveelt zich en weet niet hoe de dag door te komen.
Abonneren op:
Posts
(
Atom
)