zondag 23 mei 2010

De Oude Algerijn

Hij lijkt wat verbitterd maar is vooral ontgoocheld. In heel veel.
Zijn leeftijd is onbestemd, ik schat hem vijfenzestig maar hij kan evengoed ouder of jonger zijn.
Hij legt meteen zijn hele leven op tafel, alsof hij gewacht heeft op een immer geduldig luisteraar of een willoos slachtoffer. Vertelt hij zijn geschiedenis tegen iedereen of straal ik zoveel honger uit naar dit soort verhalen dat ik zo'n mensen aanzuig.

Getrouwd was hij niet uit liefde, hij had zijn eerste vrouw verloren en er was nog een nichtje vrij in de familie, verweg aan de rand van Blida, in Noord-Algerije. De familie drong aan, het zou beter zijn voor alle partijen.
Misschien zijn Noord-Afrikanen veel loyaler naar hun familie en zo zit hij nu met vijf kinderen op schoot,
waarvan de oudsten flink aan het puberen zijn - op zijn leeftijd en in deze stad : c'est pas facile monsieur.
Hij wil wel een heel klein beetje toegeven dat hij ook zijn bijdrage heeft in het onheil maar de ultieme verantwoordelijkheid, de grote dwaling voor het ontsporen van zijn kinderen en bij uitbreiding de ganse jongerenpopulatie in deze stad, ligt elders.
Het is de gouvernement monsieur, de staat die de ouders verbiedt op hun kinderen te slaan.
Zo simpel ligt dat.
O jawel, hij kende voorbeelden van kinderen die hadden geprocedeerd tegen hun ouders, en sociaal assistenten - hij lustte ze rauw - die hen daarin gretig steunden.
Die sociaal assistenten verlustigen zich daarin, zij leven daarvan, ze stimuleren de kinderen om in opstand te komen tegen hun ouders.
De jeugd, mijnheer, zij weten dat ze straffeloos hun gang kunnen gaan en maken daar schaamteloos misbruik van.
Ginder ver is dat niet waar. Daar worden ouders gerespecteerd, daar is het vaderlijk gezag heilig.
Daar worden lijfstraffen aanvaard, dat maakt deel uit van het opvoedingsproces.
Hij heeft zijn vader nooit veracht, ook al kreeg hij op tijd een flink pak rammel.
Wie de roede spaart nietwaar.

Vandaar al die problemen in families, men heeft de vaders ontmand, mijnheer, hun gezag ontnomen.
En ziedaar het resultaat : losgeslagen jongeren, glasbreuk in auto's, wegblijven op school, bendevorming, carjacking, het molesteren van onschuldige burgers.
Het is allemaal de fout van de gouvernement en de politie die laat betijen, want zij zijn ook aan handen en voeten gebonden. En wij, de ouders, moeten machteloos toezien.

Zo simpel, zo vanzelfsprekend, zo helder is de oplossing voor het jongerengeweld, de brossende leerlingen, waarom ook niet, bij uitbreiding, voor de jeugdwerkloosheid, het drugsprobleem en de ontspoorde huwelijken : de zweep erop.
"Een vrouw zonder slagen is zoals soep zonder zout," luidde het oude brusselse spreekwoord.
Dat heb ik hem evenwel niet verteld, want hij had het uitsluitend over zijn kinderen.

Zijn vrouw die zit thuis en past op de kinderen.

vrijdag 21 mei 2010

Stadsbrief

Beste Bruksel,

Bij mijn weten is het verbod op Kinderarbeid in dit land van kracht sinds 1899.
Dat is al een hele poos.
Groot is dan ook mijn verbazing als ik op één van uw voorname boulevards, met name de Anspach, een jochie over en weer zie waggelen met zijn grotere broer om geld te schooien bij de automobilisten.
Het kind is amper zes jaar oud en hoort dus, in het midden van deze voormiddag, op de schoolbanken te zitten.
Maar hier, in de hoofdstad van Vlaanderen, België, Europa en wat nog meer, loopt zo'n kind gewoon op straat te bedelen. Urenlang aan de hand van zijn broer over en weer, zonder één woord te wisselen, als een dwaas en willoos kalf.

Los van het feit dat zo'n kind onderwijs wordt ontzegd zal het moeten genezen van een laag zelfbeeld en jarenlang dure therapie moeten ondergaan (wat het natuurlijk niet kan betalen), en haast zeker werkloos blijven voor de rest van zijn dagen.

Er kan dus heel veel geld worden bespaard en een mensenleven gered door hard op te treden tegen dit soort praktijken.
We leven in de 21ste eeuw, hier past geen enkel excuus.

Je, Pacha Kroet.

woensdag 19 mei 2010

Gespot

De bedelares aan Metro Lemonnier heeft haar twee voeten samengebonden en in één broekspijp gestoken. Daardoor wekt ze de indruk slechts één been te hebben, dat wekt compassie en helpt bij het bedelen.
Ze heeft evenwel één belangrijk detail over het hoofd gezien : haar twee voeten zijn nog duidelijk zichtbaar uit de éne pijp, waardoor ze eerder een freak lijkt.
De bochel zal ook wel een kussen zijn onder haar zware mantel.
Dat heet boerenbedrog, mensen laten zich niet bedotten, het kan niet missen dat haar bekertje leeg is.

dinsdag 18 mei 2010

Brusselse Blackoutpoetry

Parkeren onder het plein vanaf juli (uit BDW, mei 2010)
Elsene heeft een concessie toegekend aan de nv Vinci Park om de parkeergarage onder het Flageyplein uit te baten. Over de tarieven is nog onduidelijkheid, net als over het beleid.
Concessiehouder Vinci Park mikt op ergens in de tweede helft van juli als openingsdatum voor de garage er zijn 186 plaatsen waarvan er minimaal negentig voorbehouden zijn voor rotatie : bezoekers die minder dan twee uur in de wijk verblijven. Volgens Bimson, manager bij Vinci Park, zal er ook grondig nagedacht worden over abonnementsformules. De tarieven zullen beduidend lager liggen dan elders in het gewest en uiteraard zullen er speciale tarieven bestaan voor omwonenden en handelaars. Maar er is nog niets concreet.
Het stormbekken baart het bedrijf niet eens zoveel zorgen. Statistisch gezien is het zeer waarschijnlijk dat de parkeergarage volledig onder water zal lopen we houden er wel rekening mee dat we misschien een paar dagen per jaar de garage moeten sluiten.
Op de Elsene gemeenteraad hoopte de oppositie - Ecolo en CDH - dat met de toewijzing van de concessie een einde komt aan het parkeren op het aanpalende Heilig Kruisplein. In de weekends en tijdens evenementen is dat toegelaten, maar er wordt door automobilisten vaak misbruik gemaakt van de situatie om wild te parkeren. Burgemeester Decoutry wijt dat aan een slechte materiaalkeuze : de paaltjes die het plein omzomen zouden van slechte kwaliteit zijn. Dus moeten we met het Gewest onderhandelen over sterkere, zei de burgervader. Waarop raadslid Moccia van Ecolo antwoordde dat de politie ook nog altijd een rol te vervullen heeft.
Julie De Groote van CDH vond het zonde dat er met de concessiehouder nog niets over prijzen is overeengekomen. Dat is de juridische plicht van de gemeente. Uw aanpak getuigt van een gebrek aan visie, werd de burgemeester verweten. Waarop Decoutry : Ik ben geen visionair en heb dan ook geen visie.

maandag 17 mei 2010

De Oude man en de Krant

De oude man in café Le Louvre aan de Parvis houdt zijn gazet voor zich maar gluurt over de rand ervan naar de mensen in het café. Vermits hij opzij naast mij zit kan ik dat duidelijk waarnemen, andere mensen merken het amper.

Mijn oude grootvader kon lezen noch schrijven maar nam toch vaak de krant ter hand.
Hij had immer hetzelfde antwoord klaar als men hem vroeg : "Wat staat er vandaag in de gazet peter ?" -
"Allemaal onnozelheid," antwoordde hij altijd weer terwijl hij de krant met een zucht neerlegde.
Er waren eind 19de eeuw vermoedelijk nog geen alfabetisatieprogramma's, laat staan dat hij daar tijd zou hebben voor gemaakt of gehad. Hij kon het altijd goed wegmoffelen.
Zijn vrouw, mijn grootmoeder, was een gecultiveerde vrouw. Ze had in Luik gewoond bij een nonkel en was perfect tweetalig. Ze was veel meer van de wereld. Mijn grootvader is altijd geworteld gebleven in zijn akker.

Onlangs hielden we grote kuis in het huis van mijn overleden grootouders. In de achterwand van een oude kast, goed verborgen tussen beiden panelen komt een juweeltje tevoorschijn.
Het is een liefdesbrief, geschreven in 1913, haast honderd jaar oud - gericht aan mijn grootmoeder, van een zekere Donatus.
Het begint met de schitterende aanspreektitel : "Beminde Vriendin,... Ik neem nog éénmaal den pen ter hand.." Het blijkt tegelijk een afscheidsbrief.
Een schrijven om stil bij te worden. Een paar jaar later is ze getrouwd met mijn grootvader, ook al had de man de brief gevonden, hij had hem nooit begrepen.
Vijftig jaar had ze de brief bewaard, dat wil veel zeggen.

Ik heb één en ander nagetrokken. De man is later met een bloeiend bedrijfje begonnen. Mijn grootvader werkte in de Borinage en later in een vellenfabriek in Jette. Altijd kort van stof geweest.
De verloren liefde is uiteindelijk in de collaboratie verzeild geraakt, mijn grootvader slachtte tijdens de oorlog zijn varkens in de kelder om het krijsen tegen te gaan en onderhield daarmee een deel van de familie.
Hij was een man die heel zwartwit dacht, maar begiftigd met veel droge humor.
De grote liefde heette Donatus, mijn grootvader gewoon Jef.
Ik ben het spoor van Donatus na de oorlog kwijtgeraakt, dat van mijn grootvader echter, hoe simpel en lokaal verankerd ook, zal ik altijd blijven koesteren.

Ondertussen is de oude man in slaap gevallen achter zijn krant.
De tweede Leffe is hem fataal geworden.
Ik kijk even naar buiten en zie mijn grootvader passeren, gazet onder de arm.

zondag 16 mei 2010

Neu Sprotsjes

Nieuwe begrippen ter verrijking van de brusselse Taal.

e Crabuulleke : weerbarstige krab, die zich moeilijk prijsgeeft in de Rugbyman op de Vismarkt.

Ne Caracolleur : iemand die blijft plakken aan een caracollenkraam of bij de Noordzee op St-Kathelijne.


____________________________________________
Zie ook :
E Blaftuurke : verkoopster in de Inno met hele lange valse wimpers -Caraoke : clochard zwaar aan de drank die veel lawijt verkoopt onder invloed van zijn Cara-pilsjes - Billentoeker : bx laptop - Blasfonneur : militante vrijzinnige - Surplaske : bx slow - Deux Yeuxken : zwaar gesluierde moslima - Trottoirdoemper : roker op straat - Piszinneke : bx pissijn - Bagabelleke : bx sms-ke - Greun Boerken : bioboer - Saloefrêtter : vegetariër