Armlastig

In Station Rogier bedelt een armzalige Romajongen met slechts twee stompjes aan beide schouders.
Hij houdt zijn bekertje in de mond en knikt zoals het Negertje op de lessenaar van Meester Roger in het vijfde leerjaar. Heel lang geleden.
Maar nu, in april 2012 staat de Roma daar heel alleen en ik vraag me meteen af hoe zo'n jongen zijn gevoeg doet, zijn neus snuit, zijn bekertje uit de mond neemt als het vol is, zijn boterham smeert, zich wast of kleedt, zijn tanden poetst, een sigaret aansteekt, zijn haren kamt. Kortom, wat kan die jongen eigenlijk alleen behalve bedelen ?
Waarom knikt hij ? Groet hij de mensen ? Of verzoekt hij de passanten ? Of beide ?
Ook ik groet de jongen en wordt daardoor ogenblikkelijk aangeklampt door een meisje met lange paardestaart en een grote haarspeld die zomaar opduikt uit het niets. Zij helpt de jongen ongetwijfeld bij het poetsen van zijn tanden.
"S'il vous plaît monsieur.." - Ik loop door en ze kijkt heel kwaad.
Daarop neemt ze het bekertje uit de mond van de jongen en loopt me achterna, Roma's kunnen namelijk heel opdringerig zijn.
"Non merci," zeg ik domweg, wat ik altijd zeg als men mij iets aanbiedt wat ik niet hoef.
"Pas manger avec merci..", zegt ze daarop. Dat is raak.
De jongen blijft ondertussen knikken en ze steekt het bekertje opnieuw tussen zijn tanden. Nou moe.

Ik heb beleefd goeiedag gezegd en Non Merci : wat kan een mens nog meer doen ?
Veel van het geld van de bedelbendes verdwijnt sowieso in de zakken van dikbuikige vunzige mannen in lange leren jassen met een dikke wollen kraag, die ver weg van de Brusselse straten vegeteren op het zweet van deze stumperds.
Misschien ben ik te goed voor deze wereld ? Of te dom ? Of beide ? Of is dat sowieso hetzelfde ?
Non Merci.

Gespot : Mooie match

Het bruine meisje komt aangelopen met een warme choco voor haarzelf en een inktzwarte koffie voor haar Kongolese moeder.
De bleke Russin drinkt dan weer een glas helwitte melk en de Marokkaanse man roert in zijn muntthee.
Tegelijk slurpt het Chinese meisje ijverig aan haar advocaatje.

Dat had allemaal mooi geweest in café Potemkin aan de Hallepoort doch de twee laatste zijn helemaal verzonnen. Maar het had gekund.
En het had mooi gematcht.

De Zorgelozen

Zie hoe sprànkelend, vrolijk, fris en monter de meute zich ophoudt aan de voordeur van de winkel in de Kartuizersstraat, bij de heropening op een donderdagavond.
Alleen maar blij jong volk. Enthousiasme alom. Onberispelijke kledij, stijlrijk, zij het niet sjiek.
In de verste verte geen kinderlawijt. Iedereen heeft een goedbetaalde hoogst interessante razend boeiende job. Ze komen met de taxi. Wonen doen ze in de betere lofts downtown of in Hoog Sint-Gillis.
Ze staan tot in het midden van het voetpad, de passanten moeten eromheen, alleen maar oog voor mekaar.
Heel af en toe wordt er genipt aan drankjes of toastjes. Ze netwerken, de klanten, de entourage.
Er wordt alleen maar gelachen, het is er altijd plezierig, bij de zorgelozen.
Alles lijkt zo vlotjes, zo glad, zo gestroomlijnd, zo vanzelfsprekend.
Het bouquet van Chanel en Dolce reikt tot ver in de smalle straat.
Er is nooit onenigheid, iedereen is het met iedereen eens.
En alleman lacht en lacht en lacht, zij het nooit boers of hinnikend.
Alleen maar glimmende mensen op het trottoir. Zelfs geen molligaards, niet te lang of te kort, witter dan wit zijn hun tanden.
Ze lijken wel geselecteerd. De Zorgelozen. De Foutlozen.

En dan passeert, de argeloze, een hele generatie verschil.
Mijn bottines lichtjes gescheurd, totaal démodé en andere schoonheidsfoutjes.
Jaloers op de frisheid van het jonge ontluikende leven ? Op hun schoonheid ? Zorgeloosheid ? Hun fonkelend enthousiasme ?

It's only a shadow of rock and roll.
Morgen staan ze op, ongeschminkt, vieze adem. De ongeschoren - blijkbaar toch al licht kalende man, gisteren handig verborgen onder een hippe pet, met zijn zijden sjaal - laat een scheet.
Zijn vriendin vloekt : shit, geen toiletpapier meer. De dronken bijslaper laat een luide boer.
Niks jaloezie.
Just ordinary people, like you and me.

Stadsbrief : Hopenbaar Vervoer

Beste Bruksel,

En zie : nog geen maand nadat ik u suggereerde om de Anspachlaan ter hoogte van de Beurs te versmallen is het wonder reeds geschied.
Meer zelfs : vanaf de Lemonnier heeft men alles teruggebracht naar twee rijstroken.
Het Beursplein is voorlopig nog een zootje, ik raad u aan mijn suggesties daaromtrent nog eens deftig door te nemen in mijn Stadsbrief van 7 maart ll.

De automobilisten hebben voorlopig nog niet door dat ze best de centrale lanen mijden of overschakelen naar het openbaar vervoer.
Daarin moet u deze onwetende lieden uiteraard gidsen en begeleiden, want het zijn ongeletterden in deze materie. Hoezo, bestaan er trams of bussen in Brussel ? En waar rijden die dan ? Dient men te betalen op de tram, waar moet je zo'n ticketje halen ? Rijden trams ook in parken en bossen ? Mag men gaan zitten op de tram ?
Kortom : wat knip- en plakwerk met een makkelijke handleiding en wat picto's.

Verder is het natuurlijk godgeklaagd, voor de talrijke laatblijvers onder ons, dat deze stad nog altijd geen deftig nachtverkeer heeft.
Men jaagt alzo de treinreiziger al lang vóór middernacht de stad uit, zoniet zijn ze gedwongen hun roes uit te slapen op straat, in het park of op café - tenzij dit net de bedoeling is ?
Organiseer daarom Nachttreinen, om het uur, de klok rond, naar alle Brusselse bijkantoren richting Oostende, Antwerpen, Mons of Namen.
Daarnaast moeten er bovengrondse Nachttrams komen tot aan de verste uithoeken van de stad, tot West, Stockel, Boondael, Bordet e.a.
Daar kunnen de avondlijke bezoekers makkelijk hun auto kwijt en kunnen vandaaruit makkelijk en snel de stad uit.

Het volstaat dus niet de rijstroken in te perken. Zoals we allemaal weten volgt er op A wel degelijk B.
Help daarom eveneens uw bezoekers, passanten, bewoners met vriendelijk en regelmatig openbaar vervoer.
U weet het wel, ik weet dat, maar de werken vorderen niet.
Vandaar deze stille wenk.
Ik reken er op dat  er even snel een reactie komt als de vorige keer. U heeft dan heel goed opgelet.


Je Pacha Kroet.

Gespot : Real beauty comes from within

Real beauty comes from within, lees ik op de vitrine van de sjieke winkel.
Wat wordt hiermee eigenlijk bedoeld vraag ik me zomaar af.
Ik vermoed dat de keten de voering van hun vesten aanprijzen, ja dat moet het zijn.
Die zullen verzorgd en vooral real beautiful zijn.
In een real beautiful voering voelt een mens zich meteen meer gekleed en inderdaad het zit vanbinnen.
Goeie reclame : men mag soms eens flink doordenken.

The one and only

Het meisje staat rechtervoet vóór linkervoet, hoofdje schuin (op) te kijken naar de jongeman met de blonde krullen en de valse glimlach. Het is een geboren Ladykiller, heel herkenbaar voor de mannelijke kunne en voor de broken hearts die hij ongetwijfeld in zijn zog heeft gedumpt.
Het meisje met het schuine hoofd is niet alleen, wat had je gedacht.
Er staat een rivale naast haar, niet onknap maar wellicht wat te mollig voor de charmeur.
Ook zij doet haar best, met glinsterende oogjes luistert ze naar zijn flauwe praatjes. Beide moeten moeite doen om spontaan te lachen als hij zijn grapjes uitstrooit.
Spontane moeite, dat veroorzaakt ongetwijfeld moeheid aan de kaakspieren. Ze hebben het er allemaal voor over.
Soms als hij naar de mollige kijkt, kijkt de zwartlangharige naar zijn kruis en dan naar boven, zijn bast en lange nek. Een knappe verschijning zondermeer, voor de mollige volstaat het wellicht in zijn schaduw te staan, maar de andere wil hem binnen doen. Liefst nog vandaag, als het even kan.
Ik zie ze bezig op spoor 6 van het Centraal Station, waar ze wachten op een trein voor Nivelles.
Er staan wel zeven, acht, van dit soort verleiders en verleidsters in een brede rij op het perron.
Om 8u22 spelen de hormonen hen al duchtig parten.

Als toeschouwer heeft het iets van theater, het perron als een langgerekt podium.
Een rij jonge binken en grieten die allemaal heel erg hun best doen.
Er is teveel tegelijk : geflirt, verliefde blikken, chagrijn, jaloezie, naijver, platvloersheid en verfijning, zelden puurheid, soms het naspelen van een soappraatje.
Maar ook verdriet, ontgoocheling, hartzeer, gekwel, spijt, verwarring.
De quai als Shakespeariaans drama.

Bij jonge zielen kan dit hartverscheurend zijn, verwoestend bijwijlen. The one and the only.
The one, dat geloof ik graag.
The only ?
Dat heelt met de jaren.