Gespot : Het Gele Gevaar

Treedt de Gele Rivier uit zijn oevers ?
Is het slechts een indruk ?
De laatste weken moet ik mij welhaast dagelijks een weg banen tussen heelder trossen Chineesjes die zo welwillend zijn onze hoofdstad te vereren met hun bezoek.
Vaak zijn het scholieren of pioniers, jonge kameraden, zoals dat ginder heet, ook al is de concurrentie tussen de kameraden aldaar blijkbaar onverbiddelijk. Staan mekaar naar het leven in de bikkelharde strijd naar alsmaar meer winst en nieuwe markten, die ook - en vooral - hevig woedt in het zogenaamde Arbeidersparadijs.
Vooraan loopt een snel marcherende dunne Meester, leraar of Gids met een kleurrijk vlaggetje en daarachter, bijwijlen tientallen volgelingen van de Grote Roerganger.
Uiteraard tref je ze vooral tussen 't Serclaes en de Stoofstraat.

Hoe ontnuchterend, verbijsterend, absurd, vermakelijk, ontgoochelend moet hun blik niet zijn bij het aanschouwen van het aandoenlijk jongetje met zijn blote piemeltje op de hoek van de Eik en Stoof ?
Hier hebben ze een godganse reis reikhalzend naar uitgekeken, The Big Statue in de hoofdstad van Europa, gepokt en gemazeld op de Lange Muur staan ze nu oog in oog met een miniscuul ventje die, ocharme, een plasje doet.

De Chinese Muur of Manneke Pis ?
Het kan niet anders of ze keren naar huis in de volstrekte zekerheid dat zij en niemand anders het centrum zijn van de wereld.

Zwartwit

"De Zwarten ? Als ze maar met hun voeten op de grond staan, daarin zijn ze goed !
We moeten dat durven toegeven, die zijn gewoon van te lopen in de brousse achter de wilde beesten, dat is een ander gestel...     we kunnen daar niet tegen op, tegen die steltenlopers. -
Zij met hun voeten, maar wij met de mechaniek !
Zet ne zwarte op ne velo, 't is precies ne zatte.
Allé, hebde gij al ne keer ne zwarte een koers zien winne ?
Of ne zwarte op ne moto, nog erger. Da machien is met hem weg.
Of in de Formule 1 ? Al ne keer ne zwarte gezien die met zo'n ne auto rijdt ? Ze kunnen changeren van vitesse da wel, maar manoeuvreren met zo'n machien : direct de gracht in.
Ahja, zij met hun voeten en hun lijf, maar alwa da mechaniek is, daarin zijn wij vooruit. Da's d'evolutie hé.
Pas op, al wa da fijnere motoriek is dan lopen, smijten of kloppen, daarin moeten z'ook passen hé.
Al ooit ne zwarte gezien die de schoolslag zwemt ? Ze kunnen da niet.
Ne zwarte die duikt ? Gegarandeerd met zijne kop tegen de kanten.

Brute kracht : lopen, duwen, smijten, boksen, die primitieve krachten, dat hebben z'hun in lijf.
Wij moeten daar nie meer in meedoen. Laat die zwarten maar ondereen lopen of boksen.
Wij moeten ons toeleggen op de fijnere sporten en de mechaniek : daar moeten wij ons prijzen halen."

Op de Antiekmarkt aan de Zavel, die laatste zaterdag van de Olympische Spelen maakt een dikke marktkramer de balans op van twee weken Olympiade. De vrouw ernaast kan enkel knikken.
Waarom blanken falen in primitieve sporten en schitteren in de mechaniek.

Toch is het zwartwit denken bijwijlen heel alert :
"De Zwarten ? Zolang ze met hun twee voeten op de grond blijven zijn ze goed.
En ze weten da zelf goed genoeg."

PoëzIeNdestad

In het schemer van de ontiegelijke vroege Kogelstraat heeft de flessenraper, die in het midden van de kasseistraat loopt, iets negentiende eeuws. Hij behoort tot de kaste van de voddenrapers die sinds 186o de Duivelshoek bevolkten.
Gebogen, gejaagd, in zichzelf pratend, een vork met twee tanden, een snor met lange onverzorgde punten.
Het lijkt wel of de Duivel is losgelaten in deze Hoek van de rue du Boulet.

Man op de Foor

"...Pour un flirt avec toi, je ferai n'importe quoi, pour un flirt..
"Hoehoehoehoehoehoehoe...rrrrrrrrrrrrrrrrr........
Aaaaaaaaaaaaaaah..
"In that green green grass of home mmmmmmmmm......

In het kolkende geraas, tussen de geelbruine wafels, de odeur van escargots en gebakken friet, uitgelaten kinderen, schreeuwende moeders, pubers die met hun staart omhoog lopen te pronken en de getatoëeerde macho's, daartussen zit de man.
Heel alleen aan een sober tafeltje van café Bitburger, rechttegenover het Baby-Sportkraam. Helemaal weg van deze wereld :  hoezo, kermis in Brussel ?
At the end of all places zit deze man met zijn gerief. Een roepende in de woestijn.
Hij kijkt nooit op, enkel één lauwe cola, zo zit hij daar, onaanspreekbaar : de man leest.

Er is welgeteld één lezer op de Brusselse Foor. Hij kent zijn manieren : geen lijvige loodzware A.F.T. Van der heijden, enkel een profijtig geplooide pocket.
Hij wil niet opvallen, ontzag voor de meute. Geen mens schenkt aandacht aan de man, er wordt niet geroddeld, opvallend gelachen, stiekem aangewezen, neen, ook hij mag bestaan.
Geen pluchen zetel, geen rode loper, geen Bordeaux van een welgesteld jaar. Niet gerespecteerd wordt de lezer, wel getolereerd.
De wereld waarin hij vertoeft is veel immenser, oneindig veel wijdser dan het schreeuwerige vluchtige vertier.

"Ah, comme j'ai toujours envie d'aimer, j'ai toujours envie de toi.."
"Allez venez, venez venez.."
Doeboemtzoefzoef..; fiefiefiefiefiet....!
"Touch my soul..."
Hihihihihihihihihihihihi...whààààà"

Hij draait bladzijde na bladzijde, zelfs bij het keren van de pagina's blijft hij, gebiologeerd door het verloop, neus in het boek.
Het is een vloek, een boerse scheet in een volle Sint-Pietersbasiliek, maar het geprevel van de gelovigen is te luid en ook zij, deze volgzame troep is te zeer op zichzelf.

"..Dit wordt ons niet ontnomen : lezen en ademloos het blad omslaan, ver van de dagelijksheid vandaan. Die lezen mogen eenzaam wezen. Hen wenkt een wereld waar de groten, de tijdelozen voortbestaan".

Gespot : Moeder Afrika

Lang niet alle Afrikanen dragen de diepe wijsheid in zich van Moeder Aarde.
Getaand in de rimboe, gepokt en gemazeld op het ritme van de natuur herkennen ze iedere geur, het futielste gerucht in het struikgewas, het zuchten van de wind.
Maar vooral, vooral, kunnen ze feilloos peilen in de diepte van de menselijke ziel.
Net zomin als iedere bleekscheet zich de wijsheid mag aanmatigen van Kierkegaard is dit voorhanden in iedere Afrikaanse homo sapiens.

Maar soms, soms wel.
Zoals bij deze ebbenhouten dame, lange grijze haren, keurig opgespeld. Een stralend gelaat, er gaat een weldoende rust en zoveel waardigheid uit van haar zoals ze zomaar tegenover mij zit tussen Delacroix en Houba.
Ik lees in haar blik alle antwoorden op de Grote Levensvragen.
De oorsprong, het waarom, de bestemmming, zoveel kan ze lezen, zoveel weet ze.
Slechts een raadselachtige glimlach komt er over haar lippen.

PoëzIeNdestad

Tussen het kolkende rad en de razende hamer glijdt de glanzende TGV de Midi binnen op een reuzespoor.
De ultieme attractie van de Foor, een ritje op de Megatrein tussen Brussel, Parijs, Brussel.
"Allez, allez, entrez, entrez !" Onderweg wijde échte landschappen, koele frisdranken, free stop in Lille.
Niet goedkoop maar een verrassend lange rit op de molen.