Het Ijs gebroken

Zij schuift aan bij Haagen Dazs in het Zuid.
Een vrolijk meisje met een leuk hoedje, korte rok, gestreepte kleurrijke kousen. Een geschikte Pippi Langkous. Ze heeft een ijsje in de hand en zet zich naast een blonde jongeman, sportief maar keurig gekleed.
Ook hij zit aan het ijs.
Hij spreekt haar vrijwel meteen aan. Het ijsje is de aanzet.
Ze knikt vriendelijk terug en geeft wat commentaar, er is meteen een touch.
Ze ontdoet zich van haar vestje, hij slurpt verder, ze profiteert om hem even heel kort maar uiterst zorgvuldig te keuren. Hij is geschikt. Als ze haar geldtas wegbergt zie ik ze glunderen.

Hij is een charmeur maar geen gluiperd. Hij bewaart wat afstand, bespringt ze niet meteen. Oja, hij wil best eens proeven van haar ijsje, zij van het zijne.
Ze palaberen verder over ijsjes, hij knikt vriendelijk, als ze verder likt wordt ook zij getaxeerd.
Beide kijken door de grote ruit naar buiten, het gewriemel van de forenzen in de late namiddag.
Muzak en tussendoor de krakende stem van de stationsomroepster. De warme geur van krokante wafels.

Ze praten, niet wild of uitbundig, beleefd, vriendelijk, altijd met een milde glimlach.
Hij staat op, bekijkt het digitale bord, lichte paniek.
Hij moet er snel vandoor, pakt alles in, laptop, wat schrijfgerief en de krant in zijn schoudertas.
Snel zijn korte leren vest aan.
Ze kijkt voor zich uit, haar ogen glimlachen. Hij zegt dat zijn trein eraan komt.
En dan, als hij helemaal vertrekkensklaar is, reikt hij haar een blocnote aan. Vraagt kort iets, het lijkt wel terloops, en passant, inderhaast. Ze noteert haar nummer, vriendelijk monkelend.
iHij groet haar, beiden lachen en knikken.
Ze kijkt hem na, plooifiets in de rechterhand, laptop in de andere, tas elegant om de schouder.
Ze glimlacht weer. Hij groet haar nogmaals kort en vriendelijk.

It took only 5 minutes, en ik sla me voor het hoofd dat ik geen vijfentwintig meer ben.

Van de pot gerukt

Gezien op het Anneessensplein.
Man zit op het urinoir van het Piszinneke terwijl zijn maat hem dekt en een keukenrol in aanslag houdt.
Als men zijn gevoeg kan doen op een urinoir, dan kan het evengoed zittend op de groene stenen vuilnisbakken of whynot in het hol van de witte glasbollen.
Helemaal van de pot gerukte Brusselse zwans ?

Vrouwen van de wereld

Aan het Zuidstation word ik halt gehouden door een vrouw met de smoel van een doorleefde Melina Mercouri en de doorrookte stem van Marianne Faithfull. Een vrouw van de wereld kortom.
Haar gezicht is grauw, het linkerglas van haar aftandse bril lichtjes gescheurd.
Ze vraagt naar monnaie, 'pour ces enfants qui ont faim' - in haar rechterhand een Carablikje geklemd.
Ze heeft wel degelijk kinderen, maar die kunnen amper een paar jaar jonger zijn dan mij en moeten dus allang het huis uit zijn. Zitten in hetzelfde straatje van maman, c'est à dire dans la rue.
Ze heeft ongetwijfeld een heel leven te vertellen maar voor ik daar achter kom heeft ze mij allang genegeerd en klampt een volgende passant aan.
Dan maar tram Drie genomen alwaar ik vrijwel onmiddellijk wordt gelonkt door een reusachtige travestiet met veel te zwaar gestifte blauwe lippen.
Het manswijf is Congolaise en heeft de zware hese lach van Tina Turner. Ze loenst naar iedereen, ik mag dus mijn natuurlijke charmes opbergen. Haar kompaan of pooier laat haar begaan of pookt haar op, dat is wat onduidelijk.
Als ze afstapt aan de Hallepoort trekt ze heel onelegant haar geruite rok recht en gaat even met haar rechterhand onder het gewaad, vermoedelijk om haar string te trekken.
Ze doet dit zo lomp dat het geheel een fragment lijkt uit een dinsdagtafereel op het Aalsterse carnaval.

Ook zij is ongetwijfeld een vrouw van de wereld, zelfs meer dan dat.
Ook zij vraagt wellicht geld maar niet pour ces enfants.
Ze knipoogt nog even naar mij en ik lach terug want vrouwen van de wereld zijn misschien niet altijd appetijtelijk maar ongetwijfeld boeiend.
Ik heb namelijk veel vrouwen van de wereld gekend maar eerlijk gezegd nooit verkend.
Daarvoor was ik te zeer van deze wereld.
Absoluut geen partij voor vrouwen uit de wereld.

Gespot : Liefde is.... samen naar het toilet

Eén meisje en één jongen gaan gelijktijdig giechelend de toilettenbox binnen aan de Beurs.
Het is wat drummen en wringen maar ze zijn het blijkbaar gewoon.
Wellicht moeten beide hoognodig.
Meer moet men daar niet achter zoeken.

Vind ik leuk...

Hoe gelukkig is de zwartharige, eerder mollige, vrouw die de geblokte, veel te zwaar geklede man, een midveertiger, in de armen valt. En nog eens, en nog eens.
Ze bekijken mekaar indringend, breed lachend. Zij aait even zijn zwarte lokken, ja ze zijn gegroeid.
Het is zólang geleden.
Waar hebben ze mekaar het laatst gezien : op het consulaat in Singapore ?
Of in de Missiepost van Mampoko, diep in de Congolese rimboe ?
Of gewoon, vlakbij, waren ze beide geen enthousiaste Chiroleiders in Neerpelt of was het Zwevezele ?
Nog eens een ferme knuffel, oooooh, het is al zolang geleden.

En dan krijg je zomaar een verzoek op Facebook. Ooh, kijk, die bestaat nog.
Even klikken en hij is binnen.
Van het één komt het ander, blijft het bij Facebook meestal oppervlakkig en virtueel, heel soms komt er een ander verzoek.
Ze blijken alletwee in Brussel te werken, ook dat nog, niet eens zo gek ver van mekaar.
De Beurstrappen, dat lijkt een vanzelfsprekende plek.

Waar te beginnen ? Heb je mekaar al 25 jaar niet meer gezien, ook al was je toen heel close.
Wat is er allemaal te vertellen ? Wat kan je nog vertellen ? Wat mag je vragen ?
Hoegaathet ? Getrouwd ? Kinderen ? Werk ? En de familie ? Enziejedienog ?
Stel dat het allemaal wat morsig is ingevuld, onvolkomen, met veel lacunes ?
Het liefdesleven wat in de soep, geen vast werk, wat op de dool, je vrouw is er vandoor met je zogenaamd beste vriend, de kinderen doen moeilijk.
En dan, bij de andere, lijkt het allemaal zo vanzelfsprekend, zo moeiteloos, zo licht, zo simpel, vloeiend.
Kan je dat allemaal meteen kwijt, moet dit zomaar, zoveel jaren later, mekaar gekend in die opwindende jeugdjaren, zoveel passie, zoveel levensdrift, zoveel dromen, wat blijft er over ?
Zoals een ex-collega die ik onlangs levend tegenkwam in de Mediamarkt. Kuskus, alles goed, waar werk je nu ? Ik werk thuis bij de kinderen, is dat niet goed misschien, antwoordt ze grimmig.
Misverstand.

Zijn zij rijper geworden ? Of bezadigd ? Gearriveerd ? Verbitterd ? Carrière gemaakt ?
Of vindt hij dit onbelangrijk ? Zij wel ?
Misschien hadden ze mekaar beter niet ontmoet, het beeld van vroeger bewaard, de immer blije Aspi's en de wilde après-chiro. Laat dit gewoon rusten.

Yes : they can.
De vrouw en de man met de zwarte lokken.
Er is zoveel te vertellen : om het even, wrong or right, het leven is niet zwart-wit.
Ze kenden mekaar door en door, dat slijt nooit. Alles kan en mag, whatever.
Enja, er is niets veranderd, ze steken de Anspach over, geen van beiden twijfelt :
geen sprake van de McDonalds, ze gaan als vanzelfsprekend, haast blindelings, daar rechttegenover naar de Exki.
Na al die jaren nog steeds een gezonde relatie.
...vind ik leuk..

Gespot : De Beurs Aan Zee

Er is geen zee : so what ?
Op de eerste verdieping van de Exki in de rechtse hoek heb je een uitmuntend zicht op de va et vient, de flaneurs en de schermutselingen in de Ortsstraat, de Anspach en op het Beursplein.
Het roodharige meisje die te lang wacht op haar lover en ongeduldig wordt, de twee kortgeschoren Maroxellois die traag het trottoir domineren, het kind van de rekening die huilend achter mama en haar nieuwe mec loopt, de twee ongelukkige Zweedse meisjes die hopeloos de weg zoeken in de Trotter en de man die zijn plooifiets niet opengevouwd krijgt.
De lucht is dreigend maar af en toe verschijnt er klaarte op het plein, een lauwe zoem belicht het nieuwe koppeltje dat overgelukkig richting McDonalds huppelt.
Mag ik stellen dat het mensenlandschap gemengder, gekleurder, verrassender, ja boeiender is dan op de dijk in Blankenberge ?
Er is geen zee : so what ?