Gespot : Het Koppel

Een koppel van middelbare leeftijd rust uit op een bank op de so called Ramblas aan het Centraal.
Hij is totaal uit de maat en schreeuwerig gekleed en zij te opzichtig geschminkt en bezig aan het afslanken.
Ook haar kledij volgt het roekeloze diëten nog niet helemaal. De portemonnee kan het tempo van het Weightwatchen niet bijhouden.
Ze zitten, hoofdje tegen hoofdje, te genieten van de milde zon in de vroege namiddag.
Ze plegen te lang en te vriendelijk overleg vooraleer ze beslissen waar en wanneer ze opstappen.
Ze zijn nog niet lang samen.
In een duurzaam koppel van die leeftijd volgt de éne de andere of de andere de éne.
Het broze zoeken van een koppel in de midlife.

Stadsbrief : Het Nieuwe Plein

Beste Bruksel,
Slechts één ingreep is nodig op het Maurice Van Meenenplein in Sint-Gillis om een totaal andere ruimte te creëren. Supprimeer de twee zijstraten links en rechts van het Gemeentehuis (er zijn meer dan voldoende verbindingen met de achterliggende straten).
Verbied parkeren op het plein, effen de voetpaden en het plein en gebruik dezelfde steen.
Diepe caféterrassen, ademruimte voor kinderen, voetgangers, passanten, marktkramers.
Zo simpel, zo helder, zo sprankelend kunnen Brusselse pleinen worden als u maar heel even mijn goede raad opvolgt.
Met een burgemeester die tevens minister-president is, is dit slechts een formaliteit.
Ik kijk er al naar uit.
U immer toegenegen,
Pacha Kroet.

Het detail

"Hoelaat het was.."
We raakten toevallig aan de praat bij Les Brasseurs.
Het was al na vier uur en zijn vrouw was telaat, maar hij vond het niet erg.
Ik was terug uit Frankrijk en hij maakte een opmerking over mijn gebruind gelaat.
"Te warm," zei ik nog, maar hij, hij kon dat goed verdragen.
Alleen zijn kinderen, die hadden daar wat moeite mee. En hij vertelde honderduit. Apetrots.
Hoe ze volgende week op vakantie gingen, met een groep, veertien en achttien waren ze en het verbaasde hem hoe alles zo snel passeerde. En ze groeien als kool mijnheer.
Drie dagen op internaat, een halve week thuis, hij werkte in een ploegensysteem. Het pensionaat dat leek hen het makkelijkst.
En ja, ze worden al wat ouder. Moeten stilaan afstand leren nemen van thuis.
Op school ging het vrij goed, beter dan in de vorige waar er minder aandacht was voor het persoonlijke.
Ze zagen daar niet de bomen door het bos. Kinderen hebben toch allemaal hun eigen persoonlijkheid, hé mijnheer.

Pas een nieuwe wagen gekocht, moet toch zien dat de jongens wat ruimte hebben.
Dat ze makkelijk de wagen in en uit kunnen.
Daar is hij wat bang voor, ze worden zwaar, hoelang ging hij ze nog kunnen dragen ?
Neen, ze hebben nooit gelopen.
Er was alleen een vage herkenning, een wild gebaar als hij ze ging ophalen.
Soms beten ze in hun pols of schudden zomaar wat men hun hoofd, een rauwe kreet.

Het leek maar een detail.

PoëzIendestad

De kaalgeschoren hagelwitte poedel, een lammetje haast, ligt als het kindje Jezus in de dikke bruine pollen van zijn baasje. Hij sust hem wanneer hij beeft en hem angstig aankijkt als de tram arriveert op het perron van De Brouckère.
Het hondje is zwaar geparfumeerd, neigt wat naar Boss.
Bij het opstappen wordt hij in de Metro gerold als een forse cervela.
De geur van Boss en de zwarte drukinkt op de witte poedel : het matcht wonderwel.

Een broer en een zus

"Zet u opzij !"
"Als ik nu liever hier sta.."
"Ga weg zeg ik u..".


Hij staat vlak voor haar, haast op de tenen van de vrouw.
De jongen is hooguit veertien.
Ze wachten op de trein richting Aalst op een tochtig perron van Brussel Zuid.
De moeder zucht en schudt haar hoofd. Op woensdagnamiddag keert ze terug van een zoveelste consult bij de kinderpsychiater, alweer nieuwe pillen. De éne pil zorgt dan weer voor een vreemde cocktail in zijn hoofd wat dan weer moet worden gecorrigeerd met andere medicijnen.

Haast wekelijks moet ze naar school, er is begrip maar niet eindeloos en dus moet er altijd worden bemiddeld, gesmeekt haast. Hij heeft al zoveel scholen gekend.
Er is ook een zusje bij, een speelvogeltje met vrolijke krullen, ze huppelt dartel op de tegels van het perron.
Tussen alle conflicten heeft ze een eigen klein territorium veroverd, ze voelt dat ze mama niet teveel mag belasten en ze heeft dan maar zelf een plekje ontgonnen.
Ze praat in zichzelf alsof een geduldig speelkameraadje haar vergezelt.

De jongen heeft nog meer in petto. Beetje over en weer wiegen. Links en rechts, over de schouders van de vrouw als een soort rituele dans. Het kleine folteren. Het stille sloopwerk van een kind op dool.
Men spreekt naast de karakterstoornissen nu ook van ADHD en nog wat ingewikkelde woorden die de vrouw amper onthoudt. Van de theorie heeft ze onderhand de buik vol.
Dan begint de jongen te dansen, zoveel onrust in een veel te zwaar lijf. Wordt ook nog gepest alhoewel hij zich fel verweert, soms tot bloedens toe.
Een volle zak zoute chips heeft hij in een mum achter de kiezen, hij blaast in de verpakking en dreigt een paar keer met zijn vuist de zak te doen knallen. Trekt net op tijd zijn hand weg, herbegint, grijnst. Tergend.
De moeder wendt het hoofd af, verbijt haar tranen. Er is alleen maar onmacht.

De trein arriveert.
Hij trekt geniepig aan de paardenstaart van zijn zus.
"Allé Koen..". Ze lacht het weg zonder zich op te winden.
Daarop geeft ze de moeder een hand. Zij gaat voorop.
Heel even maar glimlacht de vrouw.

vanorenzeggen

Eergisteren in het wachtzaaltje bij de huisarts vertelde een lijvige vrouw over haar nichtje.
De jongedame werkt bij een consultbureau in de buurt van het Schumann. Toen ze daar verleden week, vrij laat, de metro nam richting Debroux werd ze plots aangevallen door een razend dier.
Het zou, volgens de beschrijving, een vos kunnen geweest zijn die haar een forse beet toediende in haar rechterkuit. Het dier verdween meteen toen ze luid begon te schreeuwen en omstaanders kwamen aangelopen.
Het is algemeen geweten dat vossen zich steeds meer naar het centrum begeven via de metrogangen.
Na middernacht kunnen ze makkelijk vanuit het woud via spoorlijnen en tunnels tot diep in de stad doordringen. Het is verbazingwekkend dat dit gebeurde nog vóór het sluitingsuur van de metro.
Het is zeer zelden of vrijwel nooit dat een vos een mens aanvalt zonder voorafgaande provocatie.
Gevreesd wordt dat vossen al zodanig zijn verstedelijkt dat ze hun mensenschuwheid ontgroeien en driester worden.
Men raadt aan 's avonds niet meer aan de uiterste randen van de perrons te gaan staan maar eerder in het midden en liefst in de nabijheid van andere passagiers.

Gespot : Het Vuil van de Straat

Net als het vuilnis aan de rafelige randen van het station liggen restjes mens, geplakt tegen de hoge ruiten van het Noord.

Overschot, menselijk afval.

Zo af en toe speelt de wind door de proppen, blikjes, lege zakjes Delhaize.
Zoals de Roma’s die af en aan schuifelen en dan weer teruggaan, zo rollen de kartonnen bekertjes, gejaagd door de wind, terug naar hun oorspronkelijke plek.

Alles en allen liggen te wachten tot ze worden weggespoeld, opgeruimd en weggegooid.